Είναι αξημέρωτη νύχτα η ζωή ~ Κώστας Καρυωτάκης

Στις μεσονύχτιες στράτες περπατάνε
αποσταμένοι οι έρωτες
κι οι γρίλιες των παράθυρων εστάξανε
τον πόνο που κρατάνε

Στις στέγες εκρεμάστη το φεγγάρι
σκυμμένο προς τα δάκρυα του
κι η μυρωμένη λύπη των τριαντάφυλλων
το δρόμο της θα πάρει

Ολόρθο το φανάρι μας σωπαίνει
χλωμό και μυστηριώδικο
κι η πόρτα του σπιτιού μου είναι σα ν' άνοιξε
και λείψανο να βγαίνει.

Σαρκάζει το κρεβάτι τη χαρά τους
κι αυτοί λέν πως έτριξε·
δε λεν πως το κρεβάτι οραματίζεται
μελλοντικούς θανάτους.

Και κλαίνε οι αμανέδες στις ταβέρνες
τη νύχτα την αστρόφεγγη
που θα' πρεπε η αγάπη ναν την έπινε
και παίζουν οι λατέρνες.

Χυμένες στα ποτήρια καρτερούνε
οι λησμονιές γλυκύτατες·
οι χίμαιρες τώρα θα ειπούν το λόγο τους
και οι άνθρωποι θ' ακούνε

Καθημερνών χαμώνε κοιμητήρι
το πάρκον ανατρίχιασε
την ώρα που νεκρός κάποιος εκίνησε
να πάει στη χλόη να γείρει. 

30 Οκτωβρίου 1896 – 21 Ιουλίου 1928

Ἔρθης δὲν ἔρθης ~ Κωστὴς Παλαμᾶς

Ἔρθης δὲν ἔρθης, ἐγὼ θὰ σύρω
τἀργὰ τὰ πόδια γοργὰ ὡς ἐκεῖ,
τὸ κουρασμένο κορμὶ νὰ γείρω
στὴν ἔρμη πέτρα τὴ μυστική.

Καὶ θὰ προσμένω καὶ θὰ πεθαίνω
καὶ θἀνασταίνομαι -μιλῶ, μένω-
μὲ τὴ μιλιά σου·
ἔρθης δὲν ἔρθης, θὰ σ᾿ ἀγκαλιάζω
καὶ μὲ τὴ σκέψη μου θὰ ταιριάζω
τὴ ζωγραφιά σου.

Νύχτα. Στὸ χῶμα θὰ πάω νὰ ψάξω
τὸ πάτημά σου νὰ βρῶ, θὰ δράξω
γῆ μέσ᾿ στὴ φούχτα νὰ τὴ φιλήσω,
κι ἀπὸ κλωνάρια κι ἀπὸ χορτάρια
μέσα στὰ χέρια δροσιὰ θὰ κλείσω,
σὰν ἀπ᾿ τὴ σάρκα κι ἀπ᾿ τὴ δροσιά σου.
Πέρα τῆς χώρας ἀνάρια ἀνάρια,
παιζογελώντας με, τὰ λυχνάρια
θὰ μ᾿ ἀχνοστέλνουν τὸ φάντασμά σου.
Μ᾿ ὅλα της νύχτας τὰ λυχνιτάρια
θὰ ψάξω νἅβρω τὸ πέρασμά σου.

Καὶ μὲ τὸ σεῖσμα τἀχνοῦ τοῦ τρόμου
ἢ μὲ τὸ κάρφωμα ἐκστατικό,
στὴ γνωρισμένη πλαγιὰ τοῦ δρόμου,
ἔρθης δὲν ἔρθης, θὰ καρτερῶ.

Τρελὸ καρτέρι, καὶ ὁλόγυρά μου
ἡ κρυφὴ νύχτα καὶ ἡ σιγανή·
μόνο γιομάτη θὰ εἶν᾿ ἡ καρδιά μου
ἀπὸ τὴν ψάλτρα σου τὴ φωνή.

Καὶ οἱ στρατολάτες ποὺ θὰ περνᾶνε,
καὶ ὅσα τριγύρω μου ριζωμένα,
κάτι ἀπὸ σένα θὰ μοῦ μηνᾶνε,
καὶ θὰ μοῦ παίρνουν κάτι ἀπὸ σένα.

Γιὰ σὲ ξανἅβρα καὶ ξαναπῆρα
τῶν εἴκοσί μου χρονῶν τὴ λύρα,
κ᾿ ἔρριξ᾿ ἀπάνου
στοὺς λυγισμένους μου ὤμους τοῦ πλάνου
πάθους ἀπότομα τὴν πορφύρα.

Τῆς ὁρμῆς εἶμ᾿ ἐγὼ τὸ παιδί,
τανἄσασμα εἶσαι τῶν ἄγριων κρίνων,
τὸ λάτρεμα εἶσαι, τὸ φυλαχτὸ
τῶν ἐρωτόπαθων πελεγρίνων.

Στερνὴ κατάρα, μοῖρα κακὴ
τούτ᾿ ἡ λαχτάρα, κοντά, μακριά σου,
ἢ σπλαχνισμένου ἀγγέλου εὐκὴ
νὰ ξεψυχήσω μὲ τ᾿ ὄνομά σου;

Ἔρθης, δὲν ἔρθης, ἐγὼ θὰ σύρω
τἀργὰ τὰ πόδια γοργὰ ὡς ἐκεῖ,
στὴν ἔρμη ἀπάνου πέτρα θὰ γείρω,
Ἴσκιε, στὰ πόδια σου τὸ κορμί...

Μαρία Πολυδούρη ~ Κλείστε ερμητικά τις θύρες

Και τώρα, κλείστε ερμητικά τις θύρες.

Τελειώσαν όλα.

Να φύγουν κι’ οι στερνοί, να μείνω μοναχή μου.
Όλα δικά μου ήταν εδώ μέσα κι’ όλα μου 'λείψαν
κ’ έμεινε τόσο απίστευτα μοναχική η ψυχή μου.

Να φύγουν όλοι! Ακάλεστοι κι’ ας ήρθανε με δώρα.
Τίποτα δεν εταίριασε στην εξαίσια γυμνότη
που με τριγύριζε λαμπρή.

Μεγαλειώδεις πλάνες
που εμπρός τους με ταπείνωσαν ικέτη και δεσμώτη.

Τώρα προφητικά σημαίνει

η μυστική καμπάνα του "Δείπνου".

Ο Μέγας Φίλος μου μηνά τη θέλησή του να 'ρθή.

Κι’ αν πάντοτε έλειπεν, όμως μεσ’ στην καρδιά του
άξια της πίστης μου έφεγγε τρισάξια η θύμησή του.

Για τη μεγάλη αναμονήν ετοιμασία θ’ αρχίσω.
Ζωντάνεψε στις φλέβες μου η ευγενική γενιά μου.
Τα χέρια μου της προσευχής, έτοιμα να συντρίψουν.
Φραγγέλιο η ασυμβίβαστη, περήφανη απονιά μου.

Κ’ έτσι θα νιώσω, με σεμνά χαμηλωμένα μάτια,
να πέφτει από το βάθρο του κ’ ένας θεός ωραίος
που εύκολα με ψαλμούς λατρείας βασίλεψε και μένει
ακόμα λαμπροστέφανος κι’ ανύποπτα μοιραίος.

Έρχεται! Ακούω που χτυπά πιο βιαστικά η καμπάνα.
Είμαι έτοιμη. Μονάχη της το τέλος αντικρύζει
πιο γρήγορο, στον πόθο της η τραγική ψυχή μου,
αμφίβολη αν τη πίστεψεν Αυτός που τη γνωρίζει...
 

Ηχώ στο Χάος

Θέλω να φύγω πια... ~ Κώστας Καρυωτάκης

Θέλω να φύγω πια από δω,

θέλω να φύγω πέρα,
σε κάποιο τόπο αγνώριστο και νέο,
θέλω να γίνω μια χρυσή σκόνη μες στον αιθέρα,
απλό στοιχείο, ελεύθερο, γενναίο.

Σαν όνειρο να φαίνονται απαλό και να μιλούνε
έως την ψυχή τα πράγματα του κόσμου,
ωραία να 'ναι τα πρόσωπα και να χαμογελούνε,
ωραίος ακόμη ο ίδιος ο εαυτός μου.

Σκοτάδι τόσο εκεί μπορεί να μην υπάρχει, θεέ μου,
στη νύχτα, στην απόγνωση των τόπων,
στο φοβερό στερέωμα, στην ωρυγή του ανέμου,
στα βλέμματα, στα λόγια των ανθρώπων.

Να μην υπάρχει τίποτε, τίποτε πια, μα λίγη
χαρά και ικανοποίησις να μένει,
κι όλοι να λένε τάχα πως έχουν για πάντα φύγει,
όλοι πως είναι τάχα πεθαμένοι.

Βύρων Λεοντάρης ~ Η σιωπή που ακολουθεί

Όχι μόνο τ`αθώα παράπονα
Που αναποδογυρίζουνε με μια κλοτσιά στο στήθος
Όχι μόνο οι φωνές, που τις ξαπλώνουν στις πλατείες
Όχι μόνο οι ανύποπτοι ενθουσιασμοί
Πιο δυνατή είναι, πιότερο βαραίνει
  Η σιωπή που ακολουθεί
  Η σιωπή των πεισμωμένων δρόμων, των κλειστών παραθυριών
  Η σιωπή των παιδιών μπροστά στον πρώτο σκοτωμένο
  Η σιωπή μπροστά στην ξαφνική ατιμία
  Η σιωπή του δάσους
  Η σιωπή του αλόγου δίπλα στο ποτάμι
  Η σιωπή ανάμεσα σε δυο στόματα, που δεν μπορούν να φιληθούν
Κι εκείνη η "ενός λεπτού σιγή"
Που παρατείνεται και γιγαντώνεται
Μες στις καρδιές, μες στους αιώνες
  Η σιωπή που αποφασίζει τι είναι να μείνει, τι είναι να χαθεί...

Μια σύντομη σκέψη για τις φυλακές ~ Mauricio Morales

Οι φυλακές σήμερα και από πάντα,είναι όπλα τιμωρίας που η εξουσία αξιοποιεί για όποιον επιτίθεται στην ατομική περιουσία. Οι εκμεταλλευτές εξυπηρετούνται από αυτούς τους κατασταλτικούς μηχανισμούς.
Διατηρούν το νόμο και την τάξη για να διαιωνίσουν τα προνόμιά τους και να προφυλάξουν το αηδιαστικό τους στάτους κβο.
Σε αυτούς που εξεγείρονται, εφαρμόζουν παραδειγματικές μεθόδους, υποδαυλίζοντας το φόβο και εξαλείφουν αυτούς που επιθυμούν να ανατρέφουν την τάξη. Έπειτα, δημιουργούν για τους εαυτούς τους, μια φυλακή έξω απ’ τα τείχη των φυλακών, μια φυλακή μέσα στις συνειδήσεις τους, όπου τα κάγκελα και οι κλειδαριές είναι οι φόβοι που μας ταΐζουν καθημερινά.
Δεν μπορούμε να απαρνηθούμε ότι υπάρχουν τα τείχη που σήμερα εγκλείουν τους αδερφούς και τις αδερφές μας. Αλλά είναι ακριβώς οι φυλακές του νου μας αυτές που ακυρώνουν μια αλληλεγγύη πραγματική, καθημερινή και ενεργή.
Είναι οι δικοί μας φόβοι που εξοντώνουν τις επιθυμίες μας να καταστρέψουμε την εξουσία, να μεγεθύνουμε την αγριάδα μας και να επιτεθούμε στους εχθρούς.
Αυτή είναι η ώρα να δράσουμε, στην καθημερινή μας ζωή μαζί με τους κοντινούς μας, για την καταστροφή της κοινωνίας φυλακή και για την καταστροφή κάθε κοινωνικής προσπάθειας για μεταρρύθμιση αυτού του σιχαμερού συστήματος θανάτου.
Η αλληλεγγύη δε θα πρέπει ποτέ να είναι ένα κενό σύνθημα, αλλά αντίθετα καθημερινή δράση σύγκρουσης με την εξουσία.
Και με τη συνεχή υποστήριξη προς τα αιχμάλωτα αδέρφια μας σε αυτόν τον πόλεμο, μέχρι θανάτου.

Από το βιβλίο " Mauricio Morales Presente!" των εκδόσεων Μαύρη Διεθνής

Το Τραγούδι Της Τελευταίας Συνάντησης ~ Άννα Αχμάτοβα

Στο στήθος ένα σφίξιμο
Το βήμα χάνω, πάω βιαστική
Από την αγωνία, την λαχτάρα, φόρεσα
Το γάντι το αριστερό, στο χέρι το δεξί...

Τόσα σκαλιά ν’ ανέβω, αδύνατον.
Μα, είναι τρία, χρυσή μου.
Ήχος γλυκός σαλεύει μες στα δέντρα
Και το φθινόπωρο μου λέει "Πέθανε μαζί μου"...

Η τύχη μου παντοτινά ασταθής
Άχαρη, σαν εσένα. Είμαι απελπισμένη.
Λύση καμιά δεν βλέπω, ω! ακριβέ.
Πεθαίνω εγκαταλειμμένη...

Tο βλέμμα στρέφω, να το σπίτι μας κι η κάμαρα
Κεχριμπαρένια καίνε τα κεριά
Της τελευταίας μας συνάντησης το σμίξιμο
Και η φωνή σου μες στ΄ αυτιά μου ακόμα τραγουδά
Σαν άσπρη πέτρα μέσα στο πηγάδι,
Μια ανάμνηση εντός μου επιμένει...

Ούτε μπορώ ούτε θέλω να τη διώξω
Είναι χαρούμενη μαζί και λυπημένη
Μου φαίνεται πως θα τη δει αμέσως
Όποιος βαθιά στα μάτια με κοιτάξει.
Και θ' απομακρυνθεί συλλογισμένος
Σαν για μια θλιβερή ν' άκουσε πράξη...

Ξέρω πως οι θεοί μεταμορφώναν
Ανθρώπους σ' αντικείμενα μ' αισθήσεις
Ώστε να ζουν παντοτινά οι εξαίσιες θλίψεις...

Ως η ανάμνησή μου εσύ θα ζήσεις...

Φθινόπωρο ~ Γιώργος Μακρής

Είμαστε τα κορίτσια που κουράστηκαν
Να γελούν και να αμύνονται.

Είμαστε οι ρίζες των δέντρων που ξάπλωσαν
Ο αέρας που κουνούσε πάνω τους τα φύλλα
Άδειοι στρατώνες οι ψυχές μας, μυρίζουν
Το φθινόπωρο περ’ απ’ το δάσος.
Η βροχή μυρίζει, τα φύλλα μυρίζουν
Η γη μυρίζει.
Οι νέοι άνθρωποι φεύγουν
Τα παραθυρόφυλλα κλείνουν.
Μπαίνουν τα γυναικεία ποδήλατα
Στην αποθήκη,
Το άλλο καλοκαίρι θα ευθυμήσουμε.
Είμαστε οι άνθρωποι που έμειναν
Είναι κι αυτό κάτι.
Τι μαρτυρική ψυχή ζει το καλοκαίρι!
Ποιος δεν το ευχήθηκε να γίνει αστραπή.
Φέτο ασχοληθήκαμε με το τι θα πει
Να χτυπάς γροθιά στο μαχαίρι.
Φέτο ανακαλύψαμε ένα νέο χέρι
Μπήκαμε στο σχήμα του με μια προσευχή.
Το χαμένο νόημα που ‘χει η βροχή
Η ψυχή μας έμαθε να ξέρει...

Να κοιμάσαι ~ Πωλ Ελυάρ

    Να κοιμάσαι με τον ήλιο στο ένα μάτι και με το φεγγάρι στο άλλο

μ’ έναν έρωτα στο στόμα κι ένα ωραίο πουλί μες στα
μαλλιά
στολισμένη σαν τους κάμπους, σαν τα δάση, σαν τη θάλασσα στολισμένη και πεντάμορφη σαν το γύρο του κόσμου.
Να φεύγεις και να χάνεσαι
μεσ’ απ’ τους κλώνους των καπνών και τους καρπούς του
ανέμου
πόδια πέτρινα με κάλτσες άμμου γερά πιασμένη από του ποταμού τους μυώνες
και μιαν έγνοια, τη στερνή, στην καινούρια σου όψη επάνω.

                                                                           

Φύγε, η καρδιά μου νοσταλγεί... ~ Κώστας Καρυωτάκης

Φύγε κι άσε με μοναχό, που βλέπω να πληθαίνει
απάνω η νύχτα, και βαθιά να γίνονται τα χάη.
Ούτε του πόνου η θύμηση σε λίγο πια δε μένει,
κι είμαι άνθος που φυλλοροεί στο χέρι σου και πάει

Φύγε καθώς τα χρόνια κείνα εφύγανε, που μόνον
μια λέξη σου ήταν, στη ζωή, για μένα σαν παιάνας.
Τώρα τα χείλη μου διψούν το φίλημα της μάνας,
της μάνας γης, και ανοίγοντας στο γέλιο των αιώνων

Φύγε, η καρδιά μου νοσταλγεί την άπειρη γαλήνη!
Ταράζει και η ανάσα σου τα μαύρα της Στυγός
νερά, που με πηγαίνουν, όπως είμαι ναυαγός,
εκεί, στο απόλυτο Μηδέν, στην Απεραντοσύνη.