Φυλακές ~ Biófilo Panclasta

(Απάντηση του Biófilo Panclasta στον B. Rosales de la Rosa)

Η συμπάθεια που τόσο όμορφα εκφράσατε, ήρθε για να παρηγορήσει το πνεύμα μου μέσα σ’ αυτήν την λυπητερή μοναξιά του φυλακισμένου.

Δεν ήταν, όμως, η μοναξιά των πραγμάτων που τον βύθισαν σε διαρκείς και νοσταλγικούς στοχασμούς.

Ήταν η μοναξιά της σκέψης.

Το να θεωρείς τον εαυτό σου υπερασπιστή, χωρίς να υπάρχει κάποιος να υπερασπιστείς.

Έναν απελευθερωτή που δεν απελευθέρωσε κανέναν.

Έναν άνθρωπο εγκάρδιο, ανάμεσα σε άκαρδα όντα.

Το να νιώθεις μόνος, σημαίνει να νιώθεις άχρηστος.

Έτσι, λοιπόν, το γράμμα σου με υπερβαίνει με έναν πολύ ανώτερο τρόπο, αυτόν της αδελφικής παρηγοριάς που μοιράζεται συνήθως σε περιόδους κακοτυχίας.

Τα δεινά μου έχουν μια δόση μεγαλείου.

Δεν είμαι εγώ που υποφέρω· είναι η ζώσα και δυστυχισμένη ανθρωπότητα που ζωγραφίζει πάνω στο συνετό καμβά της ψυχής μου όλα τα δεινά της δικής της ακατάληπτης δυστυχίας.

Δεν είμαι μόνος μου σ’αυτή τη φυλακή.

Αν φοβάμαι, είναι γιατί ξέρουν πως τα λόγια μου, όπως τα θαυματουργά φάρμακα ενός γιατρού της ψυχής, μπορούν να απομακρύνουν από τα μάτια των προκατειλημμένων το πέπλο που τα καλύπτει και που τους κρατάει στη γη των «σκοτεινών βαρβάρων».

Η καταδίκη βρίσκεται στο φόβο.

Κι εγώ που δε μπορώ να διδάξω και να κηρύξω τίποτα, φοβάμαι όπως η «πυγολαμπίδα που πετάει μακριά απ’το φως, φέροντας το φως, φωτίζω τις ίδιες σκιές τις οποίες αναζητώ».

Για’μένα, η φυλακή δε μπορεί να υπάρξει.

Όπως κάθε τυραννία, βρίσκεται μόνο μέσα στην καρδιά των σκλάβων.

Θεωρώ τους φύλακές μου όντα προϊστορικά. Και τους περιφρονώ.

Είναι υπερβολικά άνθρωποι!

Δεν είμαι συνηθισμένος να κάνω την αιλουροειδή τρέλα λογική και αφήνω την απόδειξή της στην αυτοκρατορία της δύναμης· η δύναμη είναι η λογική των θηρίων.

Ως τέτοιο, ακόμα και πίσω από τους τοίχους πιστεύω σ’εμένα και είμαι λεύτερος.

Λεύτερος, λεύτερος όπως η σκέψη μου, ούτε απεριόριστη, ούτε αμέθεκτη.

Και όσο αυτή η σκέψη είναι η γλώσσα της ψυχής μας, στέλνω από δω, σ’εσάς, σ’εκείνο το μέρος, όλο το φυσικό πλούτο του προκλημένου συναισθήματός μου, σαν αφιέρωση αμοιβαιότητας στο βωμό της αγάπης, που ο θεός της Αρμονίας ανεγέρθηκε.

Αγωνιζόμαστε, αλλά αγωνιζόμαστε όπως ο Προμηθέας, να είμαστε το ξεκίνημα…

Αγωνιζόμαστε ενάντια στο θάνατο, αυτόν το Χριστιανισμό της ζωής.

Αφήστε μας να ζήσουμε.

Για τη ζωή και μαζί μ’αυτήν.

Για την τέχνη και την ελευθερία.

Είναι ένα μονοπάτι.

Αφήστε μας να ζήσουμε για’μας.

Κι αφήστε μας να ενωθούμε, ναι, αφήστε μας να ενωθούμε ενάντια σε καθετί αδύναμο, καθετί μικρό, καθετί φριχτό.

Το να είσαι Χριστιανός, σημαίνει να νικιέσαι.

Αφήστε μας να είμαστε εραστές της ζωής.

Αφήστε μας να είμαστε δυνατοί. Σαν το κρύσταλλο. Φως και σκληρότητα, σκληρότητα και φως.

Και ας μάθουν κι οι άλλοι.

Χωρίς εμάς να διδάσκουμε. Το να είσαι δάσκαλος, σημαίνει να είσαι τύραννος. Ν’αφήνεις τη σκέψη απ’έξω, όπως το κρέας.

Να μην έχουμε καθήκοντα. Αφήστε τα αυτά για τους ηθικιστές.

Εμείς, μόνοι μας, ανάμεσα σ’αυτούς που πορεύονται μόνοι, αφήστε τον κάθε έναν από μας να τραβήξει το δρόμο του· ο ίδιος· κάνοντας τη ζωή εντονότερη, αυξάνοντας την απόλαυση, νιώθοντας την ύπαρξη…

Ζώντας.

Για τον άνθρωπο δεν είναι η γέννηση αλλά η ζωή.

Και η ζωή δεν είναι δεινό.

Γιατί η ζωή είναι όμορφη!

Μπορεί να είναι όμορφη!

Αφήστε μας να την κάνουμε όμορφη!

Να είμαστε εραστές της ζωής!

Αφήστε μας να είμαστε τέτοιοι!

Χαιρετισμούς!

Biófilo Panclasta.

Αστυνομικό Τμήμα Barranquilla, 19 Απριλίου, 1910.

  

Μετάφραση: Κύκλος Ατομικιστών Αναρχικών

Πανερωτισμός ~ Ο χορός της ζωής ~ Feral Faun

 Το χάος είναι ένας χορός, ένας ρευστός χορός της ζωής, κι ο χορός αυτός είναι ερωτικός. 
Ο πολιτισμός μισεί το χάος κι επομένως μισεί επίσης τον Έρωτα. Ακόμα και σε καιρούς υποτιθέμενης σεξουαλικής ελευθερίας, ο πολιτισμός καταπιέζει το ερωτικό. Διδάσκει ότι οι οργασμοί είναι γεγονότα που συμβαίνουν σε λίγα μόνο μικρά σημεία των κορμιών μας, και μόνο μέσω του σωστού χειρισμού των σημείων αυτών. Συμπιέζει τον Έρωτα μέσα στην πανοπλία του Άρη, μετατρέποντας το σεξ σε μια ανταγωνιστική δουλειά με επίκεντρο το κατόρθωμα, αντί για ένα χαρούμενο κι αθώο παιχνίδι.

 Παρ’ όλα αυτά, ακόμη κι εν μέσω τέτοιας καταπίεσης, ο Έρωτας αρνείται να αποδεχτεί αυτήν τη μούχλα. Η χαρούμενη χορευτική μορφή του, διαπερνά εδώ κι εκεί την πανοπλία του Άρη. Όσο τυφλωμένοι κι αν είμαστε από την πολιτισμένη μας ύπαρξη, ο χορός της ζωής συνεχίζει να στάζει λίγο λίγο μέσα στην αντίληψή μας. Κοιτάζουμε ένα ηλιβασίλεμα, στεκόμαστε στο μέσο του δάσους, σκαρφαλώνουμε σε ένα βουνό, ακούμε το τραγούδι ενός πουλιού, περπατάμε ξυπόλητοι σε μια παραλία, κι αρχίζουμε να νιώθουμε κάποιο ενθουσιασμό, μια αίσθηση δέους και χαράς. Είναι η αρχή ενός οργασμού για ολόκληρο το κορμί, που δεν περιορίζεται στις από τον πολιτισμό αποκαλούμενες ερωτογενείς ζώνες, ο πολιτισμός ποτέ δεν αφήνει το συναίσθημα να ολοκληρωθεί. Αλλιώς, θα είχαμε συνειδητοποιήσει πως κάθε τί που δεν έιναι παράγωγο του πολιτισμού είναι ζωντανό και χαρούμενα ερωτικό.

  Όμως, λίγοι από εμάς σιγά σιγά ξυπνάμε από την αναισθησία του πολιτισμού. Κατανοούμε ότι κάθε πέτρα, κάθε δέντρο, κάθε ποτάμι, κάθε ζώο, κάθε πλάσμα στο σύμπαν δεν είναι απλά εξίσου ζωντανό, αλλά προς το παρόν είναι πιο ζωντανό από εμάς τα πολτισμένα όντα. Η γνώση αυτή δεν είναι απλά διανουμενίστικη. Δεν μπορεί, γιατί ο πολιτισμός θα την μετατρέψει σε άλλη μια ακαδημαϊκή θεωρία. Το νιώθουμε. Έχουμε ακούσει τα τραγούδια αγάπης των ποταμιών και των βουνών κι έχουμε δει τον χορό των δέντρων. Δεν θέλουμε πλέον να τα χρησιμοιούμε σα νεκρά αντικείμενα, αφού είναι ολοζώντανα. Θέλουμε να είμαστε οι εραστές τους, να πάρουμε μέρος στον όμορφο ερωτικό χορό τους. Μας φοβίζει. Ο χορός θανάτου του πολιτισμού παγώνει κάθε κύτταρο,  κάθε μυ μας. Ξέρουμε ότι θα είμαστε αδέξιοι χορευτές και άγαρμποι εραστές. 

 Θα είμαστε τρελοί.Στην τρέλα μας όμως είναι που βρίσκεται η ελευθερία μας. Αν μπορούμε να είμαστε τρελοί, έχουμε ξεκινήσει να σπάμε τις αλυσίδες του πολιτισμού, έχουμε ξεκινήσει να χάνουμε  την ανάγκη μας για κατορθώματα. Χωρίς μια τέτοια ανάγκη, έχουμε χρόνο να μάθουμε το χορό της ζωής˙ έχουμε χρόνο να γίνουμε εραστές των δέντρων και των βράχων και των ποταμιών. Ή, με μεγαλύτερη ακρίβεια,  ο χρόνος σταματά να υπάρχει για εμάς˙ ο χορός γίνεται οι ζωές μας καθώς μαθαίνουμε να αγαπάμε κάθε τί που ζει. Κι εκτός αν μάθουμε να χορεύουμε το χορό της ζωής, κάθε αντίστασή μας στον πολιτισμό θα είναι μάταιη. Από τη στιγμή που ακόμη θα κυβερνά μέσα μας, εμείς απλά θα τον αναπαράγουμε.

  Ας χορέψουμε λοιπόν το χορό της ζωής. Ας χορέψουμε αδέξια χωρίς ντροπή, γιατί ποιός από εμάς τους πολιτισμένους δεν είναι αδέξιος; Ας κάνουμε έρωτα στα ποτάμια, τα δέντρα, τα βουνά, με τα μάτια, τα δάχτυλα, τα χέρια, τα αυτιά μας. Ας έχουμε κάθε σημείο των κορμιών μας αφυπνισμένο στην ερωτική έκσταση του χορού της ζωής. Θα πετάξουμε. Θα χορέψουμε. Θα γιατρευτούμε. Θα μάθουμε  ότι αυτά που  φανταζόμαστε είναι δυνατά. Ότι αποτελούν μέρος του ερωτικού χορού που μπορεί να δημιουργήσει τον κόσμο που επιθυμούμε.

Πηγή & μετάφραση https://a-politiko.espivblogs.net

Γέρο Ωκεανέ ~ Isidore Lucien Ducasse (Lautreamont)

Γέρο ωκεανέ, ω μεγάλε εργένη, όταν περιοδεύεις την πομπώδη μοναξιά των ψυχρών σου βασιλείων, σωστά περηφανεύεσαι για τη μεγαλοπρέπειά σου την έμφυτη και για τους αληθινούς επαίνους που με βιασύνη θέλω να σου κάνω. Ταλαντευόμενος με ηδονή από τα μαλακά απονέρια του αργοπορημένου μεγαλείου σου που είναι το πιο επιβλητικό από τα προτερήματα που σου χάρισε ο δημιουργός, ξετυλίγεις, στη μέση ενός σκοτεινού μυστηρίου, πάνω σε ολόκληρη τη θεσπέσια επιφάνειά σου τα ασύγκριτά σου κύματα, ήσυχος κι όλο σιγουριά για τη παντοτινή σου δύναμη. Αυτά παράλληλα πηγαίνουν, λίγη η απόσταση που τα χωρίζει κι όταν το ένα γίνεται μικρό πάει το άλλο και το συναντά για να το μεγαλώσει, τα συντροφεύει ο θόρυβος ο μελαγχολικός του αφρού που λιώνει και όλα είναι αφρός αυτό μας λένε.

Έτσι, κι οι υπάρξεις οι ανθρώπινες, αυτά τα κύματα τα ζωντανά, η μια μετά την άλλη, με τρόπο μονότονο πεθαίνουν, αλλά χωρίς να κάνουν οι αφροί τους θόρυβο.

Με εμπιστοσύνη το αποδημητικό πουλί πάνω τους ξεκουράζεται κι εγκαταλείπεται στις δικές τους τις κινήσεις που όλο περηφάνια του κάνουν το χατίρι μέχρι που τα κόκαλά του κι οι φτερούγες του να ξαναβρούν τη δύναμη την απαραίτητη για το μεγάλο ταξίδι στον αέρα. Και η ανθρώπινη μεγαλοπρέπεια θα το ’θελα να είναι η ενσάρκωση της αντανάκλασής σου. Γυρεύω πολλά, κι αυτή η ειλικρινής ευχή είναι δοξαστική για σένα. Το ηθικό σου μεγαλείο, εικόνα του απέραντου, είναι τεράστιο όπως οι διαλογισμοί του φιλοσόφου, όπως ο έρωτας της γυναίκας, όπως η θεία ομορφιά του πουλιού, όπως οι σκέψεις του ποιητή. Είσαι πιο ωραίος κι απ’ τη νύχτα.

Απάντησέ μου, ωκεανέ, θέλεις να γίνεις αδερφός μου;

Κινήσου ορμητικά λοιπόν… πιο πολύ… ακόμα πιο πολύ, αν θες με την εκδίκηση του Θεού σύγκριση να σου κάνω μάκρυνε τα γαμψά σου μαύρα νύχια και ένα δρόμο πάνω στο ίδιο σου το στήθος να χαράξεις…έτσι, σωστά. Ξετύλιξε τα τρομερά σου κύματα, φριχτέ ωκεανέ, μονάχα εγώ σε έχω καταλάβει και μπρος στα γόνατά σου πέφτω και προσκυνώ. Το μεγαλείο που έχει ο άνθρωπος του είναι δανεικό`ποτέ δε θα μου το επιβάλλει: αλλά εσύ, ναι.

Aχ! όταν προχωράς με ψηλά το τρομερό κεφάλι σου, τριγυρισμένος από την ακολουθία των ύπουλων νερών, άγριος και μυστηριώδης, κυλώντας τα κύματα το ένα πάνω στ’ άλλο κι αυτό που είσαι εσύ πολύ καλά το ξέρεις, αυτή την ώρα μέσα από τα βαθιά σου στήθια σου ξεφεύγει το μούγκρισμα το ασταμάτητο, λες κι οι μεγάλες τύψεις σε έχουν ταπεινώσει και οι άνθρωποι τόσο πολύ φοβούνται, ακόμα κι όταν σε ατενίζουν, με ασφάλεια, τρέμοντας πάνω στην ακτή, και τότε το βλέπω πως εγώ δεν έχω το εξαίρετο δικαίωμα, να λέγομαι όμοιος με σένα.

Να γι’ αυτό το λόγο μπρος στην ανωτερότητά σου, θα ’δινα όλο τον έρωτά μου και για την ομορφιά κανείς δεν ξέρει οι φιλοδοξίες μου τι ποσότητα έρωτα περιέχουν, εάν δε μ’ έκανες με πόνο να σκέφτομαι τους συνανθρώπους μου, που μαζί με σένα σχηματίζουν την πιο ειρωνική αντίθεση, την πιο αστεία εναντίωση που είδαμε μέσα στα χρόνια της δημιουργίας: δεν μπορώ πια να σε αγαπώ, για σένα έχω απέχθεια. Γιατί σε σένα να ξαναγυρίζω, για χιλιοστή φορά, στα χέρια σου τα φιλικά, που ανοιγοκλείνουν, για να χαϊδέψουν το μέτωπό μου το καυτό, που βλέπει τον πυρετό να χάνεται μόλις το ακουμπήσουν! 

Το πεπρωμένο σου το μυστικό δεν το γνωρίζω ότι σε αφορά με ενδιαφέρει. Πες μου λοιπόν είσαι του πρίγκιπα των σκοταδιών η διαμονή…

Πες το μου… πες το σε μένα, ωκεανέ σε μένα μόνο, για να μη λυπούνται αυτοί που γνώρισαν μόνο τις ψευδαισθήσεις, αν η αναπνοή του Σατανά φτιάχνει τις τρικυμίες που τα νερά σου τα αρμυρά μέχρι ψηλά στα σύννεφα σηκώνουν. Πρέπει να μου το πεις, και θα γεμίσω με χαρά όταν θα μάθω πόσο κοντά στον άνθρωπο είναι η κόλαση. Θέλω αυτή να είναι η τελευταία στροφή της ικεσίας μου. Γι’ αυτό το λόγο, γι’ ακόμα μια φορά, θέλω να σε χαιρετήσω και θα σου πω αντίο!

Γέρο ωκεανέ, με τα κρυσταλλένια κύματα…

Τα μάτια μου άφθονα δάκρυα γεμίζουν, δεν έχω τη δύναμη να συνεχίσω γιατί αισθάνομαι πως ήρθε η στιγμή που θα γυρίσω πίσω στους ανθρώπους, με την εμφάνισή τους τη θηριώδη αλλά… κουράγιο!

Ας κάνουμε μια μεγάλη προσπάθεια και με το αίσθημα του καθήκοντος τον προορισμό μας πάνω σε αυτή τη γη να τον ολοκληρώσουμε.

Σε χαιρετώ! Γέρο Ωκεανέ!

Sylvia Plath ~ Δώρο Γενεθλίων

Τι να είναι αυτό πίσω από το πέπλο, είναι άσχημο, είναι ωραίο;
Τρεμοφέγγει, έχει στήθια, έχει αιχμές;

Είμαι σίγουρη πως είναι μοναδικό, είμαι σίγουρη πως είναι ακριβώς αυτό που θέλω.
Όταν μαγειρεύω σιωπηλά, το νιώθω να με κοιτάζει, το νιώθω να σκέφτεται.

"Να` ναι αυτή για την οποία πρέπει να παρουσιαστώ,
Είναι άραγε αυτή η εκλεκτή, αυτή με τις μελανές κόγχες και την ουλή;
Ζυγίζει το αλεύρι, πετάει το περίσσευμα
Υπόκειται σε νόμους , σε νόμους , σε νόμους.
Να` ναι για αυτήν ο ευαγγελισμός;
Θεέ μου, τι αστείο."

Όμως λαμπυρίζει ,δε σταματά και νομίζω πως με θέλει.
Δεν θα με πείραζε αν ήταν κόκαλα, ή ένα μαργαριταρένιο κουμπί.

Έτσι κι αλλιώς δεν θέλω κανένα σπουδαίο δώρο φέτος.
Αφού είμαι ζωντανή από ατύχημα.

Θα είχα μετά χαράς σκοτωθεί τότε, με οποιοδήποτε τρόπο.
Τώρα υπάρχουν αυτά τα πέπλα που θροΐζουν σαν κουρτίνες,
Τα διαφανή σατέν ενός Γεναριάτικου παράθυρου
Λευκά σαν στρωσίδια μωρού και λάμποντας με νεκρική ανάσα.
Ω φίλντισι!

Πρέπει να υπάρχει ένα ελεφαντόδοντο εκεί, μια στοιχειωμένη στήλη.
Μα δεν καταλαβαίνεις πως δεν με νοιάζει τι είναι;

Πως μπορείς να μη μου το δώσεις;
Μη ντρέπεσαι. Δε με νοιάζει αν είναι μικρό.

Μην είσαι τσιγκούνης. Είμαι έτοιμη για τη μεγαλοσύνη.
Ας καθίσουμε δίπλα του καθένας από μια μεριά, θαυμάζοντας τη λάμψη,
Το στραφτοκόπημα , την κατοπτρική του ποικιλία
Ας φάμε πάνω του το τελευταίο δείπνο μας, σαν σε πιάτο νοσοκομείου.

Ξέρω γιατί δε θες να μου το δώσεις,
Είσαι τρομοκρατημένος
Πως ο κόσμος θα εκραγεί με μια κραυγή και μαζί και το κεφάλι σου,
Σμιλεμένο, μπρούτζινο, ένα αρχαίο έμβλημα,
Ένα θαύμα για τα δισέγγονά σου.
Μη φοβάσαι, δεν είναι έτσι..

Εγώ μόνο θα το πάρω και θα πάω ήσυχα σε μια γωνιά.
Δεν θα μ` ακούσεις καν να το ανοίγω, ούτε τρίξιμο χαρτιού,
Ούτε κορδέλες να πέφτουν, ούτε κραυγή στο τέλος.
Δε νομίζω πως μου αναγνωρίζεις τέτοια διακριτικότητα.

Αν ήξερες πως αυτά τα πέπλα δολοφονούσαν τις μέρες μου.
Για σένα είναι απλά διαφάνειες, καθαρός αέρας.
Αλλά θεέ μου ,τα σύννεφα είναι σα βαμβάκι.
Στρατιές ολόκληρες. Είναι μονοξείδιο του άνθρακα..

Γλυκά, γλυκά τα εισπνέω.
Γεμίζοντας τις φλέβες μου με αόρατα, με ένα εκατομμύριο
Πιθανά μόρια σκόνης που απαριθμούν τα χρόνια της ζωής μου.
Είσαι ασημοντυμένος για την περίσταση. Ω ,προσθετική μηχανή.

Είναι λοιπόν αδύνατο για σένα ν` αφήσεις κάτι να φύγει και να το αφήσεις ολόκληρο;
Πρέπει να σφραγίζεις κάθε κομμάτι βιολετί;

Πρέπει να σκοτώνεις ότι μπορείς;
Υπάρχει μόνο ένα πράγμα που θέλω σήμερα και μόνο εσύ μπορείς να μου το δώσεις.
Στέκεται στο παράθυρό μου,
μεγάλο σαν τον ουρανό.
Αναπνέει από τα σεντόνια μου, τον ψυχρό νεκρό πυρήνα.
Όπου σπαταλημένες ζωές παγώνουν κι ακινητούν στην ιστορία
Μην τ’ αφήσεις να έρθει με το Ταχυδρομείο χέρι με χέρι.
Μην τ` αφήσεις να έρθει από στόμα σε στόμα, θα είμαι εξήντα
Μέχρι να παραληφθεί ολόκληρο και πολύ νωθρή για να το χρησιμοποιήσω.

Μόνο ξεκρέμασε το πέπλο, το πέπλο, το πέπλο.
Αν ήταν θάνατος
Θα θαύμαζα τη βαθιά του σπουδαιότητα, τ` άχρονα μάτια του

Θα ήξερα ότι το εννοούσες.

Θα υπήρχε μια ανωτερότητα τότε, μια γενέθλιος ημέρα
Και το μαχαίρι δε θα σμίλευε, αλλά θα εισχωρούσε
Αγνό και καθαρό σαν κλάμα μωρού.
Και το σύμπαν θα γλιστρούσε από το πλάι μου.

Άγρια λουλούδια ~ Renzo Novatore

[από το Cronaca Libertaria, Μιλάνο, ν.8 ,20Σεπτεμβρίου 1917 -Άγρια λουλούδια ονομαζόταν η στήλη όπου φιλοξενούνταν διάφορα άρθρα του Νοβατόρε]

  Ακόμα και καταμεσής των άγονων πεδιάδων των ερήμων φυτρώνουν λουλούδια. Άγρια λουλούδια που αναδύουν ένοχα αρώματα και με τα αγκάθια τους, κάνουν και ματώνουν τα ίδια χέρια που τα μαζεύουν, και όμως έχουν τη δική τους μεγαλοπρεπή ιστορία χαράς, πόνου και αγάπης. Επαναλαμβάνω: είναι λουλούδια παράξενα και άγρια που φύτρωσαν από το δημιουργικό τίποτα, άνθησαν χάρη στον ήλιο και έπειτα εξαιτίας μιας θύελλας απότομα μαράθηκαν, έτσι!
  Αυτά τα λουλούδια είναι σκέψεις προϊούσες της βαθιάς και σκεπτόμενης μοναξιάς της ψυχής μου, ενώ έξω, στον κόσμο που δεν μου ανήκει πλέον, ξεσπά μανιασμένα η τρέλα, αυλακωμένη από την ηλεκτρίζουσα φωτιά του κεραυνού που βροντά οργισμένα.
 Και εγώ, αμετανόητος τυχοδιώκτης, που τόσο μου αρέσει να καλπάζω σε χαρούμενους όσο και τρομακτικούς δρόμους αυτού του μοναχικού Βασιλείου μου, θα χαρώ να μαζέψω σποραδικά ένα μπουκέτο από αυτά τα άγρια λουλούδια για να στολίσω τη σημαία της εξέγερσης που έχει ήδη κομματιαστεί μία φορά άνανδρα και θηριωδώς και όμως τραγουδάει ακόμα το χαρούμενο τραγούδι της αιώνιας επιστροφής.  

ø 

 Αναρχικός είναι μονάχα εκείνος που κατόπιν μιας μακράς, κουραστικής και απελπισμένης αναζήτησης ξαναβρήκε τον εαυτό του και, ακατάδεχτος και περήφανος,  έχει τεθεί «στο περιθώριο της κοινωνίας» αρνούμενος στον οποιονδήποτε το δικαίωμα να τον κρίνει. Εκείνος που δεν ξέρει να στέκεται στο ύψος των πράξεων του αναγνωρίζοντας τις, μπορεί μεν να κρίνει ότι είναι αναρχικός, όμως δεν είναι!
 Η δύναμη της βούλησης και της ισχύος (όπου ισχύς δεν σημαίνει και εξουσία), το πνεύμα της αυτοανύψωσης και της ατομικοποίησης, είναι τα πρώτα σκαλοπάτια μιας μεγάλης και ατελείωτης σκάλας όπου ανεβαίνει αυτός που θέλει να ξεπεράσει τον ίδιο του τον εαυτό, περισσότερο από κάθε τι άλλο/
Μόνο αυτός που είναι έτοιμος να γκρεμίσει με μανία τα σκουριασμένα κάγκελα του σπιτιού του μεγάλου ψέματος, εκεί όπου έχουν δώσει ραντεβού οι άτιμοι κλέφτες του «Εγώ» (θεός, κράτος, κοινωνία, ανθρωπότητα), ώστε να επανακτήσει το πολυτιμότερο του θησαυρό από τα γλοιώδη και άπληστα χέρια – επιχρυσωμένα με ψεύτικο χρυσό αγάπης, οίκτου και πολιτισμού – των τρομερών αρπαχτικών, μπορεί να αισθάνεται αφέντης και κύριος του εαυτού του και να αποκαλείται αναρχικός.

ø 

 Ο αναρχικός, εκτός του ότι είναι μεγάλος επαναστάτης έχει ακόμα και το πλεονέκτημα να είναι βασιλιάς. Ο βασιλιάς του εαυτού του, εννοείται!
Όποιος πιστεύει πως ο Χριστός μπορεί να είναι το σύμβολο που ο άνθρωπος πρέπει να ανεμίζει για να φθάσει στην ελευθεριακή σύνθεση της ζωής, δεν μπορεί να είναι παρά ένας σοσιαλιστής ή ένας χριστιανός αρνητής του αναρχισμού.
Όταν ο Σωκράτης  που άσχετα με όλα τα άλλα, ήταν χωρίς αμφιβολία κατά πολύ ανώτερος από την κτηνωδία του λαού που τον καταδίκασε, δέχτηκε το κώνειο που του επέβαλαν να πιεί, κατέφυγε σε μία πράξη δειλίας και αφοσίωσης, που ο αναρχισμός χωρίς άλλο καταδικάζει.

ø 

 Το να αποδρά κανείς με οποιοδήποτε τρόπο, από την ακατανίκητη κτηνωδία ενός λαού που έχει καταστεί άγριος και κτηνώδης εξαιτίας καννιβαλιστικών προκαταλήψεων και τρομακτικής άγνοιας, ή από τον σαδιστικό εκφυλισμό της σάπιας κοινωνίας η οποία πιστεύει ότι έχει το δικαίωμα να κρίνει και να καταδικάζει ένα άτομο γιατί έφτασε σε μια πράξη που η προαναφερθείσα κοινωνία δεν είναι ποτέ σε θέση να την καταλάβει, είναι μια ενέργεια άκρως επαναστατική και ατομικιστική που μόνο στον αναρχισμό βρίσκει λόγο ύπαρξης και την τιμή που της πρέπει.

ø 

 Αλίμονο! Ακόμα και η συνείδηση ήταν μέχρι τώρα ένα αταβιστικό και φοβερό φάντασμα. Και θα σταματήσει να είναι τέτοια μόνο όταν ο άνθρωπος θα μπορεί να της αποδώσει την εικόνα και τον καθρέφτη της δικής του μοναδικής θέλησης.

ø 

 Ο πρώτος άνθρωπος που είπε: ‘’ δεν υπάρχει κανένας θεός’’ ήταν δίχως άλλο ένας αγωνιστής της ανθρώπινης σκέψης. Αλλά εκείνος που περιορίζεται στο να λέει: ‘’ο θεός των παππάδων δεν υπάρχει’’ επιχειρεί να εξαπατήσει με ένα λόγο επιφανειακά διφορούμενο, αφήνοντας όμως να φανεί ξεκάθαρα ότι είναι ένας αμφιβόλου προέλευσης αντάρτης που είχε ήδη προμελετήσει τη δολοφονία των ανθρώπων, ίσως με ένα καινούργιο ψέμα.
 Να είστε επιφυλακτικοί με αυτούς που περιορίζονται μόνο στην άρνηση του θεού.

***

[τα κείμενα που ακολουθούν προέρχονται από την ίδια στήλη του Cronaca Libertaria, είναι όμως μεταγενέστερα (ν. 10,4 Οκτωβρίου 1917)]

 Δεν ξέρω γιατί όταν σκέφτομαι τους ΔΙΚΟΥΣ μας (!) ευσυνείδητους δημοσιογράφους, τους τροφοδότες της ‘’ακριβής μας πατρίδας’’, καθώς και εκείνους τους ήρωες στο εσωτερικό μέτωπο  με όλο το άθροισμα της ελίτ των ΕΠ-ΑΝ-ΑΣ-ΤΑ-ΤΩΝ που εξαγνίζονται μ’ ένα καυτό μπάνιο αστραφτερού ιταλικού ήλιου, μου φαίνεται σαν να ακούω τη μελωδική φωνή του Λαέρτη, στην Ομηρική Οδύσσεια, να αναφωνεί σ’ ένα μεθυστικό ντελίριο χαράς: ‘’ Αχ, εκείνος ο ήλιος – που σήμερα κάνει να φεγγοβολάνε χρυσά νομίσματα στον ουρανό. Συναγωνίζονται σε αρετή τα παιδιά με τα ανίψια. Δεν έχει ανατείλει πιο όμορφη μέρα!’’.

ø 

 Χθες βράδυ, πριν να ξαπλώσω, μου ήρθε η παράξενη ιδέα να ανακρίνω έναν καλό και πολύ αγαπημένο φίλο – που έχει πεθάνει εδώ και αρκετά χρόνια από τρέλα – σχετικά με την κυνική αποστασία εκείνων που έλεγαν ότι είναι, ή όντως ήταν, σύντροφοι μας. Και αυτός, ο Φρειδερίκος Νίτσε – ο νεκρός καλός μου φίλος με το συνήθη βίαιο σαρκασμό- μου απάντησε κατά λέξη: ‘’ Είναι αλήθεια ότι πολλοί, εκείνο τον καιρό, σηκώνανε τα πόδια τους, σαν τις χορεύτριες, όσο τους προσέλκυε το σοφό μου γέλιο – αλλά ύστερα άλλαξαν γνώμη και τώρα τους βλέπω όλους τους σκυμμένους να σέρνονται προς το σταυρό’’.

ø

 ‘’Αλίμονο! Ανέκαθεν ήταν λίγοι εκείνοι που έχουν πραγματικά ακατάβλητο θάρρος καθώς και πνεύμα προικισμένο με την αρετή της σταθερότητας. Όλοι οι υπόλοιποι είναι δειλοί’’.

ø

 Θα ήθελα να επιβεβαιωθώ, θα ήθελα να δω τις ιδέες μου να θριαμβεύουν, θα ήθελα να ακολουθώ τις κλίσεις μου, θα ήθελα να αναπτύξω όλες τις φυσικές και πνευματικές ικανότητες μου, ορίστε ο σκοπός όλων αυτών που τελικά βρήκαν το δικό τους ΚΑΛΟ και το δικό τους ΚΑΚΟ.

ø

 Θα ήθελα να δω τη δική μου ατομικότητα και τα δικά μου ιδανικά να κατακτούν την αληθινή αγάπη των φίλων μου, ενώ με τους αντιπάλους και εχθρούς μου θα δώσω σκληρές μάχες χωρίς όρια και σε κάθε προσπάθεια τους να μας νικήσουν και να μας ταπεινώσουν θα μας βρουν απέναντί τους, δυνατούς και τολμηρούς.    Αλλά το να απαιτούμε απ’ όλους να ζουν όπως εμείς, θα μου φαινόταν τραβηγμένο, αφού ‘’ο κάθε άνθρωπος’’ – λέει ο Σεντάλ – ‘’κατά βάθος, αν θέλει να μπει στον μπελά να μελετήσει τον εαυτό του, θα διαπιστώσει πως έχει το δικό του ωραίο ιδεατό, και μου φαίνεται τουλάχιστον γελοίο να προσπαθείς να αλλάξεις τον διπλανό σου’’.

ø

 Δεν μπόρεσα ποτέ να εξηγήσω το γιατί εξακολουθεί να υπάρχει ακόμα ένα μεγάλο πλήθος ανθρώπων φαινομενικά τελείως ετερόκλητων που πιστεύουν και ελπίζουν ότι μπορούν να βρουν το δικό τους θρίαμβο και τη δική τους εξύψωση μέσα από το θρίαμβο και την εξύψωση του λαού. Εκείνοι που δεν αντιλήφθηκαν ποτέ – όπως θα έλεγε για άλλη περίπτωση ο Μπαλζάκ – ότι κείτεται ένας σκελετός εκεί που αυτοί ψάχνουν για θησαυρό.

ø

 ‘’Όταν εκτιμάται’’ -λέει ο ανυπότακτος Τσεϊνφορτ- ‘’πως ο καρπός της εργασίας και της σκέψης τριάντα ή σαράντα αιώνων, συνιστάται στην εγκατάλειψη τριακοσίων εκατομμυρίων ανθρώπων σκορπισμένων ανά τη γη στις διαταγές μιας τριανταριάς δεσποτών που στην πλειοψηφία τους είναι αμαθείς και ανόητοι, και που ο καθένας με τη σειρά του έπαιρνε εντολές από τρείς ή τέσσερις κακούργους, αρκετά συχνά ηλίθιους, τι να σκεφτεί κανείς για την ανθρωπότητα και τις μελλοντικές της τύχες;’’.
 Φτωχέ Τσεϊνφορτ! Αν μπορούσες να σηκωθείς από τον κρύο σου τάφο, όπου κείτεσαι πλέον παραπάνω από έναν αιώνα, θα μπορούσες να δείς ποια ήταν η μοίρα που περίμενε αυτή την ΔΥΣΤΗΧΗ ανθρωπότητα των ημερών μας!

ø

 ‘’… οι ανελέητοι δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να αλλάξουν λατρεία και στην εικόνα της αίρεσης τοποθετούν και συντηρούν πάντα αναμνήσεις της θρησκείας’’. (Ζ. Βαλέ)

ø

 Πλην κάποιων εξαιρέσεων διαφόρων άγριων λαών όπως οι Τάταροι και εξαιρουμένου του Λυκούργου και κάποιων ελληνικών πληθυσμών, που η γυναίκα έπαιρνε μέρος στα κοινά, σήμερα ο άντρας, είτε κατά τύχη, είτε εξαιτίας του φύλου του, είναι συνηθισμένος να συμπεριφέρεται στη γυναίκα σαν να είναι ιδιοκτήτης της. ‘’Η γυναίκα μου!’’ λέει ο υγιής άντρας. Ήδη με το να λέει : ‘’η γυναίκα μου’’ καταδεικνύει διαφθορά.
 Και η γυναίκα όμως τι λέει; Τι απαντάει αυτή;
Αχ, τι χάος! Τι τρομερό χάος!

ø

 ‘’Τα μωρά, αυτά τα μικρά αθώα μωρά! Τα βλέπεις να έρχονται στο φως με μάτια ορθάνοικτα, να παίζουν πόλεμο και ακούς το ένα απ’ αυτά να κλαίει, με τη λεπτή του παιδική φωνή: εμένα μου προκαλούν μια αίσθηση τρόμου, φρίκης. Πήγαινα στο σπίτι, η νύχτα έπεφτε κι εκείνα τα αθώα μωρά μεταμορφώνονταν στον ύπνο μου σε όνειρο που μ’ έκαιγε όπως μια νυχτερινή φωτιά καίει ολόκληρες λεγεώνες νεαρών δολοφόνων’’. (Λ.Αντρέϊφ)

Σεργκέι Νετσάγιεφ ~ Γράμμα Προς Τη Νεολαία

Υπό την έννοια Επανάσταση ορίζουμε μια ριζοσπαστική ανατροπή, την χωρίς καμία εξαίρεση αντικατάσταση όλων των μορφών της σύγχρονης ζωής με νέες ολοκληρωτικά αντίθετές τους.

Εφόσον οι υπάρχουσες μορφές ζωής είναι απαράδεκτες μπορούν να αναπτυχθούν νέες, μόνο όταν δεν θα 'χει γλυτώσει καμία παλιά μορφή τους από την καταστροφή: αυτό σημαίνει ότι, ολότελα νέες μορφές ζωής μπορούν να γεννηθούν μόνο από τον τέλειο ομορφισμό (από την ολοκληρωτική καταστροφή των προηγούμενων).

Εν αντιθέσει, αν έστω και μια από τις παλιές μορφές διασωζόταν, θα δινόταν η ευκαιρία στα σπέρματα έστω, των παλαιότερων μορφών να αναπτυχθούν μελλοντικά σε αφθονία. Συνεπώς μια τέτοια ανατροπή θα ήταν πλασματική και προσωρινή και μάταια θα θυσιάζονταν οι αγωνιστές και το τίμιο αίμα τους, το κόστος των οποίων θα καθόριζε αυτή.

Τέτοιες υποθετικές μετατροπές σε όλες τις χώρες μέχρι τώρα πραγματοποιούνται με τη φροντίδα του ελεεινού κύκλου των κυβερνώντων. Οι οπαδοί του κρατισμού σκεπάστηκαν με τον έναν ή άλλο φιλελεύθερο μανδύα και οδήγησαν μέσω των μεθυστικών λόγων τους τις μάζες του λαού στον αιματηρό αγώνα. Όμως μετά τη νίκη, και στη μέση του σωρού των πεσόντων για την δήθεν ελευθερία, έστησαν νέες αγχόνες και ικριώματα θανάτου, όπου εκτέλεσαν τους επαναστάτες που επέζησαν και με αυτόν τον τρόπο ξαναέφτιαξαν τις συνθήκες καταπίεσης. Οι φιλόδοξοι άνθρωποι φροντίζουν πάντα να χρησιμοποιούν τη δυσαρέσκεια και την οργή του λαού για να ικανοποιήσουν τα δόλια σχέδιά τους. Στην αρχή "επαναστατικά" και δημοκρατικά καταφέρνουν στο τέλος να γίνονται τύραννοι, με αποτέλεσμα ο ανοργάνωτος και προδομένος λαός να υποχωρεί στριμωγμένος απ' την στρατιωτική δύναμη, και έτσι δεν υπήρξε ως τώρα μια πραγματική επανάσταση. (Μια τέτοια βέβαια δεν μπορεί να υπάρξει σε ένα μόνο λαό, μπορεί να ξεκινήσει σε μια χώρα μα τελικά πρέπει να ολοκληρωθεί από όλους τους λαούς).

Για μια πραγματική επανάσταση χρειάζονται άνθρωποι, και βέβαια όχι του είδους αυτών που στέκονται στην κορυφή του λαού και τον διατάζουν, μα άνθρωποι που προέρχονται από τα σπλάχνα του και δρουν απαρατήρητα μέσα του αποτελώντας το στοιχείο της επαναστατικής συνοχής του και δίνοντας στο κίνημα πνεύμα και χαρακτήρα, καθώς και την μία και μοναδική κατεύθυνση που πρέπει αυτό να έχει. Μόνο αυτό το νόημα έχει η δημιουργία μιας μυστικής οργάνωσης προπαρασκευής και μόνο σχετικά με αυτό είναι αναγκαία.

Οι ηγέτες μιας πραγματικής Λαϊκής Επανάστασης εκδηλώνονται, μέσω πράξεων, μόλις προετοιμαστούν σχετικά οι συνθήκες, ενώνονται έπειτα στενά μεταξύ τους και οργανώνονται κατά τη διάρκεια της πορείας της ίδιας της Υπόθεσης.

Όχι σπάνια υπόγειες δυνάμεις, ξεκομμένες απ' την πραγματική δράση, οδήγησαν αναρίθμητους ανθρώπους στην άκαιρη συμπλοκή, οι οποίοι μπροστά σ' αυτές τις αντίξοες περιστάσεις υποχωρούσαν. Όσο πλησιάζει η ώρα της πραγματικής, λαϊκής κίνησης, τόσο σπανιότερα υπάρχει διαχωρισμός μεταξύ ιδεών και πραγματικότητας. Οι επαναστατικές ιδέες διαπερνούν άμεσα τις ζωντανές από την ανατροπή γενιές. Αυτές εγκυμονούν στους ανθρώπους, οι οποίοι δεν μπορούν να καταπιέσουν πια την καταστροφική τους οργή και μπροστά στο ξέσπασμα βρίσκουν τον Εχθρό και χωρίς να το σκεφτούν τον εξοντώνουν.

Αρχικά πρόκειται για εξαιρετικές περιπτώσεις, οι οποίες περιγράφονται από τους σύγχρονους ανθρώπους σαν πράξεις φανατισμού ή οργής που όμως πρέπει να επανέρχονται ολοένα και περισσότερο με διάφορες μορφές ώστε να γίνουν επιδημικό πάθος της νεολαίας και να μετατραπεί σε γενικευμένη ανταρσία. Αυτός είναι ο φυσικός δρόμος.

Η εξόντωση υψηλά ιστάμενων προσώπων, στα οποία ενσαρκώνονται τα κυβερνητικά σχήματα ή οι φόρμες της οικονομικής αποσύνθεσης πρέπει να ξεκινήσει με ατομικές ενέργειες. Στη συνέχεια αυτή η εργασία γίνεται ευκολότερα στο μέτρο που επικρατεί πανικός στην κοινωνική τάξη που τρέμει τον καταποντισμό της. Πράξεις που οι Καρακάσοφ, Μπερεσόφσκι και άλλοι, πήραν την πρωτοβουλία, πρέπει σταθερά να αυξάνονται και να πληθαίνουν και να γίνονται πράξεις των μαζών, όπως αυτές των συντρόφων του Σίλλερς Κάρλ Μουρ. Όμως, πρέπει να ξεκαθαρίζουμε με 'κείνον τον ιδεαλισμό που εμποδίζει να πραγματοποιούν οι άνθρωποι αυτά τα σχέδιά τους, αυτός πρέπει να αντικατασταθεί με την σκληρή, ψυχρή, συνέπεια στη δράση. Με εκρηκτική ταχύτητα και πάντα, αυτές οι συλλογικές πράξεις των εξοργισμένων νέων, πρέπει με οποιοδήποτε τρόπο να εισρέουν στις λαϊκές δυνάμεις και πολύ περισσότερο να παίρνουν ένα λαϊκό χαρακτήρα.

Αναφορικά με τον χρόνο ο ορισμός Επανάσταση περιλαμβάνει δυο εξ ολοκλήρου διαφορετικά δεδομένα: το ξεκίνημα, την περίοδο της καταστροφής των υπαρκτών κοινωνικών σχημάτων, και το τέλος, την ανοικοδόμηση, που σημαίνει την διαμόρφωση ολότελα των νέων σχημάτων, από τον αμορφισμό. Αντίστοιχα, μια οποιαδήποτε αδύναμη παλιά κλασσική αλήθεια, που λέει ότι η αρχή δεν είναι σε καμία περίπτωση το τέλος, και όταν επίσης αυτή περνάει ανεπαίσθητα σ' αυτό, τότε η καταστροφή δεν είναι πιο ανοικοδόμηση, και με αυτή την έννοια είναι ασυμβίβαστη. Οι τσαρλατάνοι και οι σνομπ της επιστήμης, οι χορτάτοι στοχαστές του παλιού καλού καιρού έγραφαν για τους αγώνες που ξεκινούσαν παρακινούμενοι απ' τις ιδέες της γενικευμένης επανάστασης παρατραβηγμένες διατριβές, πάνω στο ίδιο πάντα θέμα:

Χωρίς ένα αυστηρά επεξεργασμένο σχέδιο της ανοικοδόμησης δεν επιτρέπεται να καταστρέφει κανείς. Φαίνεται όμως, ότι ξέχασαν πως όλοι οι ευγενείς, άγιοι άνθρωποι που ήταν εμπνευσμένοι από την ιδέα μιας νέας ζωής και με ειρηνικό τρόπο ήθελαν να δώσουν καλύτερο σχήμα στο υπάρχον, ήταν παντού κυνηγημένοι, εκτός νόμου και εκτεθειμένοι σε θλίψεις και βάσανα, επιπλέον ότι πρέπει να καταφέρουμε να πείσουμε εκατομμύρια θύματα πως μόνο μια βίαιη ανατροπή, ένας αγώνας ζωής και θανάτου μεταξύ ευνοουμένων και καταπιεσμένων, μπορεί να αντικαταστήσει τον διαστρεβλωμένο κόσμο...

Αρχή μας είναι ο αγώνας, ψυχρός, άγριος και λυσσασμένος αγώνας. Σκοπός μας είναι η ολοκληρωτική καταστροφή όλων των περιοριστικών δεσμών. Δε μιλάω για τους επαγγελματίες ψεύτες, τους αχρείους δειλούς, τους ψευτοεπαναστάτες και αληθινούς λακέδες του συστήματος, που ενοικιάζονται για να υπερασπίζουν την τάξη, μέσω της διανόησης και της επιστήμης. Γνωρίζουμε ίσως και και κάποιους τέτοιους οι οποίοι κάποτε παρουσιάζουν αληθοφανή σχέδια για καλύτερη ζωή. Ξέρουν όμως καλά, πως για καμία αλλαγή, που δεν αρέσει στους κυβερνώντες, δεν πρόκειται να πετύχουν την συγκατάθεσή τους. Ξέρουν πως τα συμφέροντα των κυβερνώντων με αυτά του Λαού βρίσκονται διαμετρικά αντίθετα, κατανοούν και ξέρουν πως όλα πρέπει να παρθούν με τη βία... Ωστόσο συνεχίζουν να επινοούν τέτοια σχέδια, ο διάολος ξέρει για ποιον και γιατί. Μιας και αντλούν το υλικό τους από τις υπάρχουσες σχέσεις, έτσι το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο - αηδιαστικό πράγμα. Δεκαετίες, αιώνες φρόντιζαν αυτοί οι ηλίθιοι να γεμίζουν τις κοιλιές τους με το βιός του λαού και να επιδιώκουν μόνο ηλίθια πράγματα.

Έγραψαν ολόκληρους τόμους. Γέμισαν μ' αυτούς βιβλιοθήκες, η νεολαία τους διάβασε και ότι διαβάστηκε ξαναγράφτηκε.

Έτσι η εποχή μας έχει κληρονομήσει ένα σωρό από διαφορετικά "δικαιώματα" του ανθρώπου - σκλάβου, ένα σωρό φιλοσοφικά συστήματα των δεισιδαιμώνων, συστήματα που το ένα προέρχονταν από το άλλο, και το ένα αναιρούσε το άλλο και ούτω καθεξής, και όλα αυτά ονομάζονται επιστήμη... Σιχαμερό...

Οι Ιταλοί αγρότες ξέρουν να βάζουν σε κίνηση την αληθινή Επανάσταση: μόλις καταλαμβάνουν μια πόλη καίνε όλη τη χαρτούρα. Μια τέτοια καταστροφή πρέπει να πραγματοποιηθεί παντού. Λέμε: Μια μη-ολοκληρωτική καταστροφή είναι ασυμβίβαστη με την ανοικοδόμηση, συνεπώς πρέπει να είναι απόλυτη και γενικευμένη. Η σημερινή γενιά πρέπει να ξεκινήσει με την ολοκληρωτική αλλαγή όλων των κοινωνικών συνθηκών ζωής, και αυτό σημαίνει ότι η σημερινή γενιά πρέπει να καταστρέψει χωρίς διακρίσεις ότι ανήκει στο υπάρχον με μια σκέψη: Το συντομότερο δυνατόν και όσο το δυνατόν περισσότερο. Και επειδή η σημερινή γενιά βρίσκεται ολοκληρωτικά κάτω από την επίδραση των πιο αξιοκαταφρόνητων συνθηκών ζωής, τις οποίες τώρα πρέπει να καταστρέψει, γι' αυτό η ανοικοδόμηση δεν πρέπει να είναι δική της υπόθεση, αλλά των αγνών δυνάμεων που γεννιούνται τις βίαιες μέρες της ανικαίνισης. Οι μυσαρότητες του σύγχρονου πολιτισμού, που μέσα του μεγαλώσαμε, μας στέρησε την ικανότητα να φανταστούμε πρακτικά το παραδεισένιο οικοδόμημα της μελλοντικής ζωής, για το οποίο μπορούμε να έχουμε μόνο μια νεφελώδη αντίληψη, στη θέση του, αναγκαστικά σκεφτόμαστε το αντίθετο της υπάρχουσας σιχαμένης κοινωνικής τάξης.

Σαν άνθρωποι της πρακτικής επαναστατικής υπόθεσης που ήδη ξεκίνησε, θεωρούμε τις διάφορες ελευθεριακού τύπου κριτικές περί αυτού του νεφελώδους μέλλοντος σαν ύποπτες ως και εγκληματικές, μιας και ως τέτοιες παρεμποδίζουν την υπόθεση της καταστροφής, συγκρατούν την εκρηκτική κίνησης του ξεκινήματος της Επανάστασης, και με αυτόν τον τρόπο σπρώχνουν μακρυά την ολοκλήρωσή της. Σε μια πρακτική υπόθεση αυτό είναι μια ανώφελη πνευματική ατίμωση, μια μόλυνση της σκέψης. Πρέπει λοιπόν βάση του νόμου της αναγκαιότητας και της αυστηρής δικαιοσύνης, να ευλογήσουμε την ασυγκράτητη καταστροφή, που πρέπει να αναπτύξει τόσο μεγάλα κρεσέντο, μέχρις ότου δεν έχει μείνει κανένα από τα υπάρχοντα κοινωνικά σχήματα για να καταστραφεί.

Η συνωμοσία και η καταστροφή δεν είναι απλώς η αποστολή μας, μα όλος ο πραγματικός μας αγώνας από το πρώτο του βήμα. Όλα όσα χρησιμεύουν στην υπόθεση της βίαιης ανανέωσης αναπτύσσονται μέσα απ' αυτόν τον αγώνα. Στο μέτρο που αναπτύσσεται αυτός ο αγώνας αναπτύσσονται και οι δυνάμεις μας. Εξού και αποστρεφόμαστε την αδράνεια από όπου και αν αυτή προέρχεται. Πρέπει να ταραξουμε με όλα τα μέσα, αυτόν τον θανασιμο κοινωνικό ύπνο. Αυτή την μονοτονία, αυτή την απάθεια! Πιστεύουμε μόνο αυτούς, που εκδηλώνουν με πράξεις την αφοσίωσή τους για την Υπόθεση της Επανάστασης, χωρίς να φοβούνται βασανιστήρια ή φυλακές, συνεπώς απορρίπτουμε όλα τα λόγια που δεν ακολουθούνται από έργα σε κάθε βήμα τους. Οποιαδήποτε άσκοπη προπαγάνδα, που δεν έχει σχέση με τον χρόνο ή το χώρο δεν την έχουμε πια ανάγκη!... Μας είναι περισσότερο εμπόδιο και της εναντιωνόμαστε με όλες μας τις δυνάμεις!... Θέλουμε μόνο η πράξη να οδηγεί τον λόγο, δεν θέλουμε να καταπονείται το πνεύμα σε ματαιόδοξες φλυαρίες. Κάποτε ο τόνος της πολεμικής και του ζήλου μας, εξουθένωσε στην πίεση του κάποιους αδύναμους χαρακτήρες, έφερε στο φως καινούριους κουτσουμπόληδες και απέστρεφε την προσοχή σε κούφιες και άκαιρες υποθέσεις. Γι' αυτό όλα τώρα θα πρέπει να συγκλίνουν στη μία και μόνη ορθή κατεύθυνση. Και όλους τους πολυλογάδες που δεν θα το κατανοήσουν, θα τους κάνουμε να σωπάσουν με τη βία...

Ξεσκίζουμε και όλους τους δεσμούς με τους μεταναστευμένους πολιτικάντηδες, που δεν θέλουν να γυρίσουν στην πατρίδα μας και να τοποθετηθούν στις γραμμές μας, και, όσο αυτές οι γραμμές είναι αόρατες, και με όλους εκείνους που δεν θέλουν να συνεισφέρουν στο να εμφανιστούν αυτές οι γραμμές δημόσια, στη σκηνή της Ρώσικης ζωής. (Μια εξαίρεση επιτρέπεται σ' εκείνους τους μετανάστες, που έδρασαν κιόλας σαν εργάτες της ευρωπαικής επανάστασης).

Απευθυνόμαστε τώρα για πρώτη και τελευταία φορά σε όλα τα αντιπολιτευόμενα στοιχεία της Ρώσικης ζωής και τους προτρέπουμε σε άμεση πρακτική δραστηριότητα και αγώνα. Στην διάρκεια αυτού του αγώνα θα διακρίνουν τους συντρόφους τους και στο όνομα της Υπόθεσης και των πρακτικών δραστηριοτήτων της θα συνδεθούν και μεταξύ τους.
 

Δεν θα επιτρέψουμε καμία επανάληψη ή κούφια διακήρυξη να αντιχήσει, όποιος έχει αυτιά και μάτια θα ακούσει και θα δει τους αληθινούς αγωνιστές και αν δεν ενωθεί μαζί τους, εξίσου λίγο θα φταίμε για όλα όσα και όσους κρύβονται από δειλία και αισχρότητα πίσω από τα παρασκήνια, που μαζί μ' αυτά τα παρασκήνια, θα συντριβούν σκληρά και ανελέητα από το κίνημά μας.

Και αν δεν αναγνωρίζουμε καμία άλλη ενέργεια και δράση, εκτός από αυτή της καταστροφής, εν τούτοις είμαστε της γνώμης, ότι οι μορφές με τις οποίες μπορεί να εκφραστεί, μπορούν και είναι ασυνήθιστα πολύπτυχες: Δηλητήριο, μαχαίρι, θηλειά και άλλα παρόμοια... Η Επανάσταση τα αγιάζει όλα σ' αυτόν τον αγώνα με τον ίδιο τρόπο, το πεδίο λοιπόν είναι ελεύθερο... Τα θύματα προσδιορίζονται από την αδίστακτη Λαική Επανάσταση! Όλα τα έντιμα και ζωντανά ακόμα μυαλά, μετά από φθορά αιώνων, πρέπει να ξεσηκωθούν για την ανανέωση της ζωής. Να είναι αυτές οι τελευταίες μέρες για τις βδέλες της κοινωνίας, συννεφιασμένες. Θρήνος του φόβου και της μετάνοιας θα ηχεί στην κοινωνία.

Οι τιποτένοι ελευθεριακοί θα κρώζουν σε λυρικούς τόνους. Πρέπει να τους προσέξουμε? Καθόλου. Πρέπει να μείνουμε αδιάφοροι ενάντια σ' αυτά τα κλαψουρίσματα και να μην έρθουμε σε κανέναν διάλογο ή συμβιβασμό με όσους φθόνησαν την καταστροφή. Θα το ονομάσουν προβοκάτσια ή τρομοκρατία. Θα του δοθεί ενα τρανταχτό παρατσούκλι. Εντάξει λοιπόν, μας είναι αδιαφορο. Δεν ενδιαφερόμαστε για τη γνώμη τους. Ξέρουμε πως κανείς σε ολόκληρη την ευρώπη δεν ζει μια ευτυχισμένη και πραγματικά ήσυχη πολιτική ζωή και πως κανείς ειλικρινης άνθρωπος, δεμ μπορεί να μας κατηγορήσει χωρίς να πρέπει να υποκριθεί.
Από τη σύγχρονη διανόηση, που χαρακτηρίζεται από προδοσίες και κολακίες, από την αγοραία διανόηση, δεν πρέπει να περιμένουμε παρά μόνο αηδίες και κουτσομπολιά. Τα ενδιαφέροντα της σύγχρονης πρακτικής επιστήμης είναι τα ενδιαφέροντα του Τσάρου και του Κεφαλαίου, τα οποία αποκλειστικά υπηρετεί, αποκλειστικά γιατί μέχρι τώρα ούτε μια ανακάλυψη δεν χρησιμοποιήθηκε για ουσιαστική καλυτέρευση της ζωής του λαού. Όλες οι ανακαλύψεις είτε αρπάζονται από τους μεγάλους άρχοντες, τσαρλατάνους και "παζαρευτές", είτε χρησιμοποιούνται για την βελτίωση των στρατιωτικών δυνατοτήτων τους.

Ολόκληρη η προσφορά των ανακαλύψεων των ερευνητών δεν στρέφεται προς τις ανάγκες του λαού. Συνεπώς και τα συμφέροντα αυτής της επιστήμης δεν είναι δικά μας. Χρειάζεται ακόμα να μιλάμε για κοινωνική έρευνα και επιστήμη;

Σε ποιον δεν είναι γνωστά τόσα ακριβά ονόματα, που σπρώχτηκαν στην εξορία, στη Σιβηρία ή οπουδήποτε αλλού, γιατί ήθελαν με τον έντιμο λόγο της θερμής τους πίστης να κατασκευάσουν ξανά τα ανθρώπινα δικαιώματα; Οι φλογερές, αποπνέουσες ανθρωπιά, ζήλο και αγάπη ομιλίες τους, σβήστηκαν από την ωμή βία.

Η σημερινή γενιά πρέπει να αποκτήσει μιια ανελέητη, ωμή δύναμη και ασυγκράτητα να βαδίσει στο δρόμο της καταστροφής. Ο υγιής αδιάφθορος ακόμα νους της νεολαίας πρέπει να κατανοήσει πως είναι ουσιαστικότερα πιο ανθρώπινο να μαχαιρώσουν και να πνίξουν ντουζίνες και εκατοντάδες μισητών, παρά να συνδιαλλαγούν μαζί τους και έτσι αθελά τους να συμμετέχουν σε συστηματικές, "νόμιμες" εγκληματικές πράξεις, στα βάσανα και στα μαρτύρια εκατομμυρίων προλετάριων... Ας ξεκινήσουμε λοιπόν όλα τα υγιή, νέα μυαλά αμέσως προς την ιερή Υπόθεση της εξόντωσης του κακού, τον εξαγνισμό και την διαφώτιση της Ρωσικής γης δια πυρός και σιδήρου και να συνενωθούν αδελφικά με όλους όσους κάνουν το ίδιο σε όλη την Ευρώπη.

Σημειώσεις

Δημήτρη Καρακάσοφ (1840 -1866), Ρώσος επαναστάτης και μέλος της ομάδας Ισούτιν στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας, στις 16 Απριλίου 1866 αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον τσάρο Αλέξανδρο II, η απόπειρα απέτυχε, συνελήφθη και εκτελέστηκε.

Άντον Μπερεσόφσκι (1847 - 1916), Πολωνός επαναστάτης, μετά της επανάσταση του 1863 στην Πολωνία φυγαδεύτηκε στο Παρίσι, όπου στις 24 Μαιου 1867 αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον τσάρο Αλέξανδρο II. Η απόπειρα απέτυχε, συνελήφθη και καταδικάστηκε σε 20 χρόνια καταναγκαστικά έργα.

Έχουμε ενδείξεις ότι ο Νετσάγιεφ ήταν επηρεασμένος από αυτές τις απόπειρες ειδικά αυτής του Καρακασόφ. (Στις 13 Μαρτίου 1881 Ρώσοι μηδενιστές κατόρθωσαν τελικά να δολοφονήσουν τον τσάρο).

Το ότι ο Νετσάγιεφ αναφέρει τον Σίλλερς σαν "Ληστή" βρίσκεται σε συνάφεια με το ότι ήταν εντυπωσιασμένος από τους "εγκληματίες υψηλού κινδύνου" και "επιπέδου".

Έκδοση Αναρχικό Στέκι Ναδίρ