Εμένα φοβάμαι ~ Έλενα Σιμόγλου

Δεν φοβάμαι την απουσία σου πια…
Αυτή η παρουσία σου, είναι που με τρομάζει…
Που μου θυμίζει, πόσο ανάγκη την έχω…
Δεν φοβάμαι τις νύχτες που δεν είσαι εδώ…
Αυτό έγινε κιόλας συνήθεια…
Οι νύχτες που περάσαμε μαζί,
με στοιχειώνουν,
που μου θύμισαν,
πως ανάμεσα στα χρώματα,
υπάρχει και το κόκκινο της φωτιάς…
Ούτε και τις λέξεις μου φοβάμαι
και τις αφήνω ελεύθερες να’ρθουν να σε συναντήσουν…
Απ’ τις σιωπές μου τρέχω να ξεφύγω που κάθε βράδυ,
πριν κλείσω τα μάτια μου,
ουρλιάζουν τις μεγαλύτερες αλήθειες…
Να σου πω και αυτό:
Δεν φοβάμαι καθόλου πια
αν θα φύγεις και δεν ξανά φανείς ποτέ…
Εμένα φοβάμαι…
Που μένω εδώ,
μα δεν ανήκω…

Δεν φοβάμαι την απουσία σου πια… Αυτή η παρουσία σου, είναι που με τρομάζει… Που μου θυμίζει, πόσο ανάγκη την έχω… Δεν φοβάμαι τις νύχτες που δεν είσαι εδώ… Αυτό έγινε κιόλας συνήθεια… Οι νύχτες που περάσαμε μαζί, με στοιχειώνουν, που μου θύμισαν, πως ανάμεσα στα χρώματα, υπάρχει και το κόκκινο της φωτιάς… Ούτε και τις λέξεις μου φοβάμαι και τις αφήνω ελεύθερες να” ρθουν να σε συναντήσουν… Απ” τις σιωπές μου τρέχω να ξεφύγω που κάθε βράδυ, πριν κλείσω τα μάτια μου, ουρλιάζουν τις μεγαλύτερες αλήθειες… Να σου πω και αυτό : Δεν φοβάμαι καθόλου πια αν θα φύγεις και δεν ξανά φανείς ποτέ… Εμένα φοβάμαι… Που μένω εδώ, μα δεν ανήκω…

Διαβάστε περισσότερα στο: www.ithaque.gr

Δεν φοβάμαι την απουσία σου πια… Αυτή η παρουσία σου, είναι που με τρομάζει… Που μου θυμίζει, πόσο ανάγκη την έχω… Δεν φοβάμαι τις νύχτες που δεν είσαι εδώ… Αυτό έγινε κιόλας συνήθεια… Οι νύχτες που περάσαμε μαζί, με στοιχειώνουν, που μου θύμισαν, πως ανάμεσα στα χρώματα, υπάρχει και το κόκκινο της φωτιάς… Ούτε και τις λέξεις μου φοβάμαι και τις αφήνω ελεύθερες να” ρθουν να σε συναντήσουν… Απ” τις σιωπές μου τρέχω να ξεφύγω που κάθε βράδυ, πριν κλείσω τα μάτια μου, ουρλιάζουν τις μεγαλύτερες αλήθειες… Να σου πω και αυτό : Δεν φοβάμαι καθόλου πια αν θα φύγεις και δεν ξανά φανείς ποτέ… Εμένα φοβάμαι… Που μένω εδώ, μα δεν ανήκω…

Διαβάστε περισσότερα στο: www.ithaque.gr

Απόψε θα σου πω ~ Κική Μαυρίδου

Απόψε θα σου πω για κείνα 

που προσπαθώ να ξεχάσω…

Την θλίψη, την απόρριψη 

τ' αστέρια που έπεσαν εν αγνοία μου,

τα θέλω που βολεύτηκαν σε χειμέρια νάρκη

 Απόψε θα μιλήσω θα σκεφτώ την αλήθεια που φοβάσαι 

Κουράστηκα 

Ακόμη και οι ανάσες μου σαν τις τελευταίες εκπνοές ελεύθερου δύτη μοιάζουν 

Απόψε θα ουρλιάξω στα μπαλκόνια της κωφής πόλης για τα δήθεν που ξαργύρωσα 

πανάκριβα 

για τα χάδια που σκόρπισα ελπίζοντας για την ζωή που δεν μου χαρίστηκε 

Ω ναι! θα φωνάξω μήπως ξυπνήσω το ποίμνιο αυτή την συμβιβασμένη αγέλη 

μέσα σου που κινείται υπεροπτικά στον θάνατο 

Απόψε θα τολμήσω να φοβηθώ 

Τόσος κόπος για μια ζωή 

Τόσος κόπος για λίγο παράδεισο 

Τόσος κόπος για λίγο αύριο 

Τόσος κόπος για μια αγκαλιά 

Απόψε μην κλειδώσεις την πόρτα όταν φύγω άσε και τα παράθυρα ανοιχτά 

                                                 η απώλεια δεν πτοείται από τις οχυρώσεις.

Απόψε θα σου πω για κείνα που προσπαθώ να ξεχάσω… Την θλίψη, την απόρριψη τ” αστέρια που έπεσαν εν αγνοία μου, τα θέλω που βολεύτηκαν σε χειμέρια νάρκη Απόψε θα μιλήσω θα σκεφτώ την αλήθεια που φοβάσαι Κουράστηκα Ακόμη και οι ανάσες μου σαν τις τελευταίες εκπνοές ελεύθερου δύτη μοιάζουν Απόψε θα ουρλιάξω στα μπαλκόνια της κωφής πόλης για τα δήθεν που ξαργύρωσα πανάκριβα για τα χάδια που σκόρπισα ελπίζοντας για την ζωή που δεν μου χαρίστηκε Ω ναι! θα φωνάξω μήπως ξυπνήσω το ποίμνιο αυτή την συμβιβασμένη αγέλη μέσα σου που κινείται υπεροπτικά στον θάνατο Απόψε θα τολμήσω να φοβηθώ Τόσος κόπος για μια ζωή Τόσος κόπος για λίγο παράδεισο Τόσος κόπος για λίγο αύριο Τόσος κόπος για μια αγκαλιά Απόψε μην κλειδώσεις την πόρτα όταν φύγω άσε και τα παράθυρα ανοιχτά η απώλεια δεν πτοείται από τις οχυρώσεις

Διαβάστε περισσότερα στο: www.ithaque.gr

Απόψε θα σου πω για κείνα που προσπαθώ να ξεχάσω… Την θλίψη, την απόρριψη τ” αστέρια που έπεσαν εν αγνοία μου, τα θέλω που βολεύτηκαν σε χειμέρια νάρκη Απόψε θα μιλήσω θα σκεφτώ την αλήθεια που φοβάσαι Κουράστηκα Ακόμη και οι ανάσες μου σαν τις τελευταίες εκπνοές ελεύθερου δύτη μοιάζουν Απόψε θα ουρλιάξω στα μπαλκόνια της κωφής πόλης για τα δήθεν που ξαργύρωσα πανάκριβα για τα χάδια που σκόρπισα ελπίζοντας για την ζωή που δεν μου χαρίστηκε Ω ναι! θα φωνάξω μήπως ξυπνήσω το ποίμνιο αυτή την συμβιβασμένη αγέλη μέσα σου που κινείται υπεροπτικά στον θάνατο Απόψε θα τολμήσω να φοβηθώ Τόσος κόπος για μια ζωή Τόσος κόπος για λίγο παράδεισο Τόσος κόπος για λίγο αύριο Τόσος κόπος για μια αγκαλιά Απόψε μην κλειδώσεις την πόρτα όταν φύγω άσε και τα παράθυρα ανοιχτά η απώλεια δεν πτοείται από τις οχυρώσεις

Διαβάστε περισσότερα στο: www.ithaque.gr

Απόψε θα σου πω για κείνα που προσπαθώ να ξεχάσω… Την θλίψη, την απόρριψη τ” αστέρια που έπεσαν εν αγνοία μου, τα θέλω που βολεύτηκαν σε χειμέρια νάρκη Απόψε θα μιλήσω θα σκεφτώ την αλήθεια που φοβάσαι Κουράστηκα Ακόμη και οι ανάσες μου σαν τις τελευταίες εκπνοές ελεύθερου δύτη μοιάζουν Απόψε θα ουρλιάξω στα μπαλκόνια της κωφής πόλης για τα δήθεν που ξαργύρωσα πανάκριβα για τα χάδια που σκόρπισα ελπίζοντας για την ζωή που δεν μου χαρίστηκε Ω ναι! θα φωνάξω μήπως ξυπνήσω το ποίμνιο αυτή την συμβιβασμένη αγέλη μέσα σου που κινείται υπεροπτικά στον θάνατο Απόψε θα τολμήσω να φοβηθώ Τόσος κόπος για μια ζωή Τόσος κόπος για λίγο παράδεισο Τόσος κόπος για λίγο αύριο Τόσος κόπος για μια αγκαλιά Απόψε μην κλειδώσεις την πόρτα όταν φύγω άσε και τα παράθυρα ανοιχτά η απώλεια δεν πτοείται από τις οχυρώσεις

Διαβάστε περισσότερα στο: www.ithaque.gr

Είναι αξημέρωτη νύχτα η ζωή ~ Κώστας Καρυωτάκης

Στις μεσονύχτιες στράτες περπατάνε
αποσταμένοι οι έρωτες
κι οι γρίλιες των παράθυρων εστάξανε
τον πόνο που κρατάνε

Στις στέγες εκρεμάστη το φεγγάρι
σκυμμένο προς τα δάκρυα του
κι η μυρωμένη λύπη των τριαντάφυλλων
το δρόμο της θα πάρει

Ολόρθο το φανάρι μας σωπαίνει
χλωμό και μυστηριώδικο
κι η πόρτα του σπιτιού μου είναι σα ν' άνοιξε
και λείψανο να βγαίνει.

Σαρκάζει το κρεβάτι τη χαρά τους
κι αυτοί λέν πως έτριξε·
δε λεν πως το κρεβάτι οραματίζεται
μελλοντικούς θανάτους.

Και κλαίνε οι αμανέδες στις ταβέρνες
τη νύχτα την αστρόφεγγη
που θα' πρεπε η αγάπη ναν την έπινε
και παίζουν οι λατέρνες.

Χυμένες στα ποτήρια καρτερούνε
οι λησμονιές γλυκύτατες·
οι χίμαιρες τώρα θα ειπούν το λόγο τους
και οι άνθρωποι θ' ακούνε

Καθημερνών χαμώνε κοιμητήρι
το πάρκον ανατρίχιασε
την ώρα που νεκρός κάποιος εκίνησε
να πάει στη χλόη να γείρει. 

30 Οκτωβρίου 1896 – 21 Ιουλίου 1928

Ἔρθης δὲν ἔρθης ~ Κωστὴς Παλαμᾶς

Ἔρθης δὲν ἔρθης, ἐγὼ θὰ σύρω
τἀργὰ τὰ πόδια γοργὰ ὡς ἐκεῖ,
τὸ κουρασμένο κορμὶ νὰ γείρω
στὴν ἔρμη πέτρα τὴ μυστική.

Καὶ θὰ προσμένω καὶ θὰ πεθαίνω
καὶ θἀνασταίνομαι -μιλῶ, μένω-
μὲ τὴ μιλιά σου·
ἔρθης δὲν ἔρθης, θὰ σ᾿ ἀγκαλιάζω
καὶ μὲ τὴ σκέψη μου θὰ ταιριάζω
τὴ ζωγραφιά σου.

Νύχτα. Στὸ χῶμα θὰ πάω νὰ ψάξω
τὸ πάτημά σου νὰ βρῶ, θὰ δράξω
γῆ μέσ᾿ στὴ φούχτα νὰ τὴ φιλήσω,
κι ἀπὸ κλωνάρια κι ἀπὸ χορτάρια
μέσα στὰ χέρια δροσιὰ θὰ κλείσω,
σὰν ἀπ᾿ τὴ σάρκα κι ἀπ᾿ τὴ δροσιά σου.
Πέρα τῆς χώρας ἀνάρια ἀνάρια,
παιζογελώντας με, τὰ λυχνάρια
θὰ μ᾿ ἀχνοστέλνουν τὸ φάντασμά σου.
Μ᾿ ὅλα της νύχτας τὰ λυχνιτάρια
θὰ ψάξω νἅβρω τὸ πέρασμά σου.

Καὶ μὲ τὸ σεῖσμα τἀχνοῦ τοῦ τρόμου
ἢ μὲ τὸ κάρφωμα ἐκστατικό,
στὴ γνωρισμένη πλαγιὰ τοῦ δρόμου,
ἔρθης δὲν ἔρθης, θὰ καρτερῶ.

Τρελὸ καρτέρι, καὶ ὁλόγυρά μου
ἡ κρυφὴ νύχτα καὶ ἡ σιγανή·
μόνο γιομάτη θὰ εἶν᾿ ἡ καρδιά μου
ἀπὸ τὴν ψάλτρα σου τὴ φωνή.

Καὶ οἱ στρατολάτες ποὺ θὰ περνᾶνε,
καὶ ὅσα τριγύρω μου ριζωμένα,
κάτι ἀπὸ σένα θὰ μοῦ μηνᾶνε,
καὶ θὰ μοῦ παίρνουν κάτι ἀπὸ σένα.

Γιὰ σὲ ξανἅβρα καὶ ξαναπῆρα
τῶν εἴκοσί μου χρονῶν τὴ λύρα,
κ᾿ ἔρριξ᾿ ἀπάνου
στοὺς λυγισμένους μου ὤμους τοῦ πλάνου
πάθους ἀπότομα τὴν πορφύρα.

Τῆς ὁρμῆς εἶμ᾿ ἐγὼ τὸ παιδί,
τανἄσασμα εἶσαι τῶν ἄγριων κρίνων,
τὸ λάτρεμα εἶσαι, τὸ φυλαχτὸ
τῶν ἐρωτόπαθων πελεγρίνων.

Στερνὴ κατάρα, μοῖρα κακὴ
τούτ᾿ ἡ λαχτάρα, κοντά, μακριά σου,
ἢ σπλαχνισμένου ἀγγέλου εὐκὴ
νὰ ξεψυχήσω μὲ τ᾿ ὄνομά σου;

Ἔρθης, δὲν ἔρθης, ἐγὼ θὰ σύρω
τἀργὰ τὰ πόδια γοργὰ ὡς ἐκεῖ,
στὴν ἔρμη ἀπάνου πέτρα θὰ γείρω,
Ἴσκιε, στὰ πόδια σου τὸ κορμί...

Μαρία Πολυδούρη ~ Κλείστε ερμητικά τις θύρες

Και τώρα, κλείστε ερμητικά τις θύρες.

Τελειώσαν όλα.

Να φύγουν κι’ οι στερνοί, να μείνω μοναχή μου.
Όλα δικά μου ήταν εδώ μέσα κι’ όλα μου 'λείψαν
κ’ έμεινε τόσο απίστευτα μοναχική η ψυχή μου.

Να φύγουν όλοι! Ακάλεστοι κι’ ας ήρθανε με δώρα.
Τίποτα δεν εταίριασε στην εξαίσια γυμνότη
που με τριγύριζε λαμπρή.

Μεγαλειώδεις πλάνες
που εμπρός τους με ταπείνωσαν ικέτη και δεσμώτη.

Τώρα προφητικά σημαίνει

η μυστική καμπάνα του "Δείπνου".

Ο Μέγας Φίλος μου μηνά τη θέλησή του να 'ρθή.

Κι’ αν πάντοτε έλειπεν, όμως μεσ’ στην καρδιά του
άξια της πίστης μου έφεγγε τρισάξια η θύμησή του.

Για τη μεγάλη αναμονήν ετοιμασία θ’ αρχίσω.
Ζωντάνεψε στις φλέβες μου η ευγενική γενιά μου.
Τα χέρια μου της προσευχής, έτοιμα να συντρίψουν.
Φραγγέλιο η ασυμβίβαστη, περήφανη απονιά μου.

Κ’ έτσι θα νιώσω, με σεμνά χαμηλωμένα μάτια,
να πέφτει από το βάθρο του κ’ ένας θεός ωραίος
που εύκολα με ψαλμούς λατρείας βασίλεψε και μένει
ακόμα λαμπροστέφανος κι’ ανύποπτα μοιραίος.

Έρχεται! Ακούω που χτυπά πιο βιαστικά η καμπάνα.
Είμαι έτοιμη. Μονάχη της το τέλος αντικρύζει
πιο γρήγορο, στον πόθο της η τραγική ψυχή μου,
αμφίβολη αν τη πίστεψεν Αυτός που τη γνωρίζει...
 

Ηχώ στο Χάος

Θέλω να φύγω πια... ~ Κώστας Καρυωτάκης

Θέλω να φύγω πια από δω,

θέλω να φύγω πέρα,
σε κάποιο τόπο αγνώριστο και νέο,
θέλω να γίνω μια χρυσή σκόνη μες στον αιθέρα,
απλό στοιχείο, ελεύθερο, γενναίο.

Σαν όνειρο να φαίνονται απαλό και να μιλούνε
έως την ψυχή τα πράγματα του κόσμου,
ωραία να 'ναι τα πρόσωπα και να χαμογελούνε,
ωραίος ακόμη ο ίδιος ο εαυτός μου.

Σκοτάδι τόσο εκεί μπορεί να μην υπάρχει, θεέ μου,
στη νύχτα, στην απόγνωση των τόπων,
στο φοβερό στερέωμα, στην ωρυγή του ανέμου,
στα βλέμματα, στα λόγια των ανθρώπων.

Να μην υπάρχει τίποτε, τίποτε πια, μα λίγη
χαρά και ικανοποίησις να μένει,
κι όλοι να λένε τάχα πως έχουν για πάντα φύγει,
όλοι πως είναι τάχα πεθαμένοι.

Βύρων Λεοντάρης ~ Η σιωπή που ακολουθεί

Όχι μόνο τ`αθώα παράπονα
Που αναποδογυρίζουνε με μια κλοτσιά στο στήθος
Όχι μόνο οι φωνές, που τις ξαπλώνουν στις πλατείες
Όχι μόνο οι ανύποπτοι ενθουσιασμοί
Πιο δυνατή είναι, πιότερο βαραίνει
  Η σιωπή που ακολουθεί
  Η σιωπή των πεισμωμένων δρόμων, των κλειστών παραθυριών
  Η σιωπή των παιδιών μπροστά στον πρώτο σκοτωμένο
  Η σιωπή μπροστά στην ξαφνική ατιμία
  Η σιωπή του δάσους
  Η σιωπή του αλόγου δίπλα στο ποτάμι
  Η σιωπή ανάμεσα σε δυο στόματα, που δεν μπορούν να φιληθούν
Κι εκείνη η "ενός λεπτού σιγή"
Που παρατείνεται και γιγαντώνεται
Μες στις καρδιές, μες στους αιώνες
  Η σιωπή που αποφασίζει τι είναι να μείνει, τι είναι να χαθεί...