Bertolt Brecht ~ Στον παραπαίοντα

Λες:
Άσχημα τα πράγματα για την υπόθεσή μας
Το σκότος εξαπλώνεται. Οι δυνάμεις συρρικνώνονται
Τώρα, μετά από τόσο πολλά χρόνια που κοπιάσαμε
Είμαστε σε δυσκολότερη θέση απ’ ό,τι στην αρχή...

Μα ο εχθρός στέκει ισχυρότερος από ποτέ
Οι εξουσίες του σαν να ’ναι διογκωμένες. Έχει πάρει αήττητη θωριά
Μα έχουμε κάνει λάθη κι εμείς, δε χωρεί αμφιβολία
Ο αριθμός μας φυλλορροεί
Τα συνθήματά μας τελούν υπό σύγχυση. Μερικά απ’ τα λόγια μας
Τόσο που διαστρεβλώθηκαν απ’ τον εχθρό, γίνανε αγνώριστα...

Απ’ όσα είπαμε, τώρα, τι είναι λάθος απ’ αυτά
Ορισμένα ή όλα;
Σε ποιον υπολογίζουμε ακόμα;
Τι είμαστε, περισσεύματα απόβλητα
Απ’ το ρεύμα που βρίσκεται εν ζωή;
Θ’ αποτραβηχτούμε
Χωρίς πια να καταλαβαίνουμε κανέναν κι ούτε να μας καταλαβαίνει κανείς;

Είναι θέμα τύχης για εμάς;

Αυτά ρωτάς.
Δεν περιμένω
Καμιά άλλη απάντηση, μόνο τη δική σου...

Γιάννης Πετρόπουλος

Γιατί εμείς δεν φοβόμαστε το θάνατο των τυράννων, αλλά την υποταγή μας.

Από τη στιγμή που ξεριζώσαμε από μέσα μας τη χιλιόχρονη υποταγή, τώρα κανένας θάνατος δεν έχει την τόλμη να μας γυρίσει πίσω σ' αυτόν.

Γιατί ο θάνατος που εμείς έχουμε μέσα μας είναι ο πιο δυνατός, ο πιο φοβερός και ο πιο τρομερός της Γης...

Αυτός είναι ο ανίκητος μέσα στην αιωνιότητα θάνατος της ελευθερίας...

Νίκος Καρούζος

Τάσος Λειβαδίτης ~ Εκείνο

Έρχονται ώρες, που ξαφνικά σε πλημμυρίζει ολάκερο
Η νοσταλγία του ανέκφραστου - σαν τη θολή, αόριστη ανάμνηση απ' τη γεύση ενός καρπού
Πού 'φαγες κάποτε, πριν χρόνια, σαν ήσουνα παιδί
Μια μέρα μακρινή, λιόλουστη - και θέλεις να τη θυμηθείς
Κι όλο ξεφεύγει. Τα μάτια σου
Γεμίζουν τότε από να θάμπος χαμένων παιδικών καιρών
Ή ίσως κι από δάκρυα.

Γι' αυτό, σας λέω, πιστεύετε πάντοτε έναν άνθρωπο που κλαίει
Είναι η στιγμή που σας απλώνει το χέρι του
Φιμωμένο και γιγάντιο
Εκείνο που ποτέ δε θα ειπωθεί...

Χρίστος Λάσκαρης

Άλφρεντ Πόλγκαρ ~ Κοινωνική αταξία

" Τι επιθυμείτε να φάτε το βράδυ; " ρώτησε ο διευθυντής της φυλακής τον φτωχό αμαρτωλό που πρόκειται την επόμενη μέρα να πεθάνει στο ικρίωμα.

" Έχετε το δικαίωμα να φάτε και να πιείτε ότι θέλετε κι όσο θέλετε. "

" Κρίμα " είπε ο μελλοθάνατος. " Κρίμα. Αν με είχατε ρωτήσει τρεις μήνες νωρίτερα, η ληστεία και ο φόνος δεν θα είχαν καν συμβεί "...

H εποχή των σπηλαίων ~ Κλείτος Κύρου

Ξαφνικά διαπιστώνεις πως απόμεινες μόνος
Απαριθμείς τους φίλους σου πόσοι πεθάναν
Πόσοι αποτραβηγμένοι στα σπίτια τους άλλοι
Χαμένοι στην καθημερινή τύρβη πιασμένοι
Στη μέγκενη σηκώνουν τα χέρια νιώθεις πια
Την ανάγκη να ξαναπροσφύγεις στην ποίηση
Που απαρνήθηκες πριν τόσα χρόνια να σε δονήσει
Πάλι το γνώριμο σπαρτάρισμα των λέξεων μέσα
Στο αίμα σου πριν ξεχυθούν για το παιχνίδι
Των συναρμολογήσεων τώρα που βρίσκεσαι
Πάνω κι έξω απ' τα πάθη τώρα που οι πόλεις
Γίνονται κάθε μέρα όλο και πιο απάνθρωπες
Άγρια θηρία κυκλοφορούν στους δρόμους ο αέρας
Σάπιος τρέχεις κυνηγημένος για το σπίτι
Εκεί κλείνεις πόρτες κλείνεις παράθυρα κλείνεις
Τ' αυτιά και το στόμα σου φοράς την προβιά
Και στρώνεσαι όλη νύχτα στο παιχνίδι της μνήμης...

Η παιδική ηλικία ~ Jacques Prévert

Τι θλιβερή η παιδική ηλικία
Η γη να μη γυρίζει πια
Και τα πουλιά να σταματάνε το τραγούδι
Ο ήλιος τη λάμψη του ν’ αρνιέται
Και να παγώνει το τοπίο...

Η βροχερή εποχή τελειώνει
Και ξαναρχίζει η βροχερή εποχή
Τι θλιβερή η παιδική ηλικία
Όταν η βροχερή εποχή τελειώνει
Και ξαναρχίζει η βροχερή εποχή...

Οι γέροι με τα πρόσωπα τα καπνισμένα
Στέκονται εκεί κρατώντας ζυγαριές παλιές
Όταν η γη πια δε γυρίζει
Όταν το χόρτο δε βλασταίνει πια
Είναι γιατί φτερνίστηκε ένας γέρος
Κι από των γέρων ό,τι βγει το στόμα
Μύγα φριχτή
Γέρικη νεκροφόρα...

Τι θλιβερή η παιδική ηλικία
Πόσο πνιγόμαστε μες στην ομίχλη
Μέσα στων γέρικων γερόντων την ομίχλη...

Κι όταν στην παιδική ηλικία ξαναγυρίσουν
Στην παιδική ηλικία ξανακουμπάνε
Βοηθό δεν έχει η παιδική ηλικία
Πάντοτε αυτή το τέλος τους σημαίνει...

Τι θλιβερή η παιδική ηλικία
Η παιδική μας ηλικία
Όταν η βροχερή εποχή τελειώνει
Και ξαναρχίζει η βροχερή εποχή...