Μια σύντομη σκέψη για τις φυλακές ~ Mauricio Morales

Οι φυλακές σήμερα και από πάντα,είναι όπλα τιμωρίας που η εξουσία αξιοποιεί για όποιον επιτίθεται στην ατομική περιουσία. Οι εκμεταλλευτές εξυπηρετούνται από αυτούς τους κατασταλτικούς μηχανισμούς.
Διατηρούν το νόμο και την τάξη για να διαιωνίσουν τα προνόμιά τους και να προφυλάξουν το αηδιαστικό τους στάτους κβο.
Σε αυτούς που εξεγείρονται, εφαρμόζουν παραδειγματικές μεθόδους, υποδαυλίζοντας το φόβο και εξαλείφουν αυτούς που επιθυμούν να ανατρέφουν την τάξη. Έπειτα, δημιουργούν για τους εαυτούς τους, μια φυλακή έξω απ’ τα τείχη των φυλακών, μια φυλακή μέσα στις συνειδήσεις τους, όπου τα κάγκελα και οι κλειδαριές είναι οι φόβοι που μας ταΐζουν καθημερινά.
Δεν μπορούμε να απαρνηθούμε ότι υπάρχουν τα τείχη που σήμερα εγκλείουν τους αδερφούς και τις αδερφές μας. Αλλά είναι ακριβώς οι φυλακές του νου μας αυτές που ακυρώνουν μια αλληλεγγύη πραγματική, καθημερινή και ενεργή.
Είναι οι δικοί μας φόβοι που εξοντώνουν τις επιθυμίες μας να καταστρέψουμε την εξουσία, να μεγεθύνουμε την αγριάδα μας και να επιτεθούμε στους εχθρούς.
Αυτή είναι η ώρα να δράσουμε, στην καθημερινή μας ζωή μαζί με τους κοντινούς μας, για την καταστροφή της κοινωνίας φυλακή και για την καταστροφή κάθε κοινωνικής προσπάθειας για μεταρρύθμιση αυτού του σιχαμερού συστήματος θανάτου.
Η αλληλεγγύη δε θα πρέπει ποτέ να είναι ένα κενό σύνθημα, αλλά αντίθετα καθημερινή δράση σύγκρουσης με την εξουσία.
Και με τη συνεχή υποστήριξη προς τα αιχμάλωτα αδέρφια μας σε αυτόν τον πόλεμο, μέχρι θανάτου.

Από το βιβλίο " Mauricio Morales Presente!" των εκδόσεων Μαύρη Διεθνής

Το Τραγούδι Της Τελευταίας Συνάντησης ~ Άννα Αχμάτοβα

Στο στήθος ένα σφίξιμο
Το βήμα χάνω, πάω βιαστική
Από την αγωνία, την λαχτάρα, φόρεσα
Το γάντι το αριστερό, στο χέρι το δεξί...

Τόσα σκαλιά ν’ ανέβω, αδύνατον.
Μα, είναι τρία, χρυσή μου.
Ήχος γλυκός σαλεύει μες στα δέντρα
Και το φθινόπωρο μου λέει "Πέθανε μαζί μου"...

Η τύχη μου παντοτινά ασταθής
Άχαρη, σαν εσένα. Είμαι απελπισμένη.
Λύση καμιά δεν βλέπω, ω! ακριβέ.
Πεθαίνω εγκαταλειμμένη...

Tο βλέμμα στρέφω, να το σπίτι μας κι η κάμαρα
Κεχριμπαρένια καίνε τα κεριά
Της τελευταίας μας συνάντησης το σμίξιμο
Και η φωνή σου μες στ΄ αυτιά μου ακόμα τραγουδά
Σαν άσπρη πέτρα μέσα στο πηγάδι,
Μια ανάμνηση εντός μου επιμένει...

Ούτε μπορώ ούτε θέλω να τη διώξω
Είναι χαρούμενη μαζί και λυπημένη
Μου φαίνεται πως θα τη δει αμέσως
Όποιος βαθιά στα μάτια με κοιτάξει.
Και θ' απομακρυνθεί συλλογισμένος
Σαν για μια θλιβερή ν' άκουσε πράξη...

Ξέρω πως οι θεοί μεταμορφώναν
Ανθρώπους σ' αντικείμενα μ' αισθήσεις
Ώστε να ζουν παντοτινά οι εξαίσιες θλίψεις...

Ως η ανάμνησή μου εσύ θα ζήσεις...

Φθινόπωρο ~ Γιώργος Μακρής

Είμαστε τα κορίτσια που κουράστηκαν
Να γελούν και να αμύνονται.

Είμαστε οι ρίζες των δέντρων που ξάπλωσαν
Ο αέρας που κουνούσε πάνω τους τα φύλλα
Άδειοι στρατώνες οι ψυχές μας, μυρίζουν
Το φθινόπωρο περ’ απ’ το δάσος.
Η βροχή μυρίζει, τα φύλλα μυρίζουν
Η γη μυρίζει.
Οι νέοι άνθρωποι φεύγουν
Τα παραθυρόφυλλα κλείνουν.
Μπαίνουν τα γυναικεία ποδήλατα
Στην αποθήκη,
Το άλλο καλοκαίρι θα ευθυμήσουμε.
Είμαστε οι άνθρωποι που έμειναν
Είναι κι αυτό κάτι.
Τι μαρτυρική ψυχή ζει το καλοκαίρι!
Ποιος δεν το ευχήθηκε να γίνει αστραπή.
Φέτο ασχοληθήκαμε με το τι θα πει
Να χτυπάς γροθιά στο μαχαίρι.
Φέτο ανακαλύψαμε ένα νέο χέρι
Μπήκαμε στο σχήμα του με μια προσευχή.
Το χαμένο νόημα που ‘χει η βροχή
Η ψυχή μας έμαθε να ξέρει...

Να κοιμάσαι ~ Πωλ Ελυάρ

    Να κοιμάσαι με τον ήλιο στο ένα μάτι και με το φεγγάρι στο άλλο

μ’ έναν έρωτα στο στόμα κι ένα ωραίο πουλί μες στα
μαλλιά
στολισμένη σαν τους κάμπους, σαν τα δάση, σαν τη θάλασσα στολισμένη και πεντάμορφη σαν το γύρο του κόσμου.
Να φεύγεις και να χάνεσαι
μεσ’ απ’ τους κλώνους των καπνών και τους καρπούς του
ανέμου
πόδια πέτρινα με κάλτσες άμμου γερά πιασμένη από του ποταμού τους μυώνες
και μιαν έγνοια, τη στερνή, στην καινούρια σου όψη επάνω.

                                                                           

Φύγε, η καρδιά μου νοσταλγεί... ~ Κώστας Καρυωτάκης

Φύγε κι άσε με μοναχό, που βλέπω να πληθαίνει
απάνω η νύχτα, και βαθιά να γίνονται τα χάη.
Ούτε του πόνου η θύμηση σε λίγο πια δε μένει,
κι είμαι άνθος που φυλλοροεί στο χέρι σου και πάει

Φύγε καθώς τα χρόνια κείνα εφύγανε, που μόνον
μια λέξη σου ήταν, στη ζωή, για μένα σαν παιάνας.
Τώρα τα χείλη μου διψούν το φίλημα της μάνας,
της μάνας γης, και ανοίγοντας στο γέλιο των αιώνων

Φύγε, η καρδιά μου νοσταλγεί την άπειρη γαλήνη!
Ταράζει και η ανάσα σου τα μαύρα της Στυγός
νερά, που με πηγαίνουν, όπως είμαι ναυαγός,
εκεί, στο απόλυτο Μηδέν, στην Απεραντοσύνη.

 

 

Κάποτε θα τελειώσουν όλα αυτά ~ Τάσος Θεοφίλου

Κάποτε θα τελειώσουν όλα αυτά.
Και θα λέμε ότι τουλάχιστον προσπαθήσαμε.
Ότι δεν ήρθαμε άδικα στη ζωή.
Ότι δε γίναμε άδικα βάρος στη γη.
Ότι κάτι αφήσαμε πίσω μας.

Και θα’ χουμε ρυτίδες στα πρόσωπα.
Κάθε ρυτίδα και μια χαρακιά.
Για κάθε στιγμή αγωνίας.
Για κάθε αιωνιότητα μοναξιάς.

Όσοι φοβούνται τις ρυτίδες,
φοβούνται το παρελθόν τους,
το ανούσιο παρόν τους,
το προδιαγεγραμμένο μέλλον τους.
Μισούν τον εαυτό τους. Αυτό που γίνονται.

Ο χρόνος αφήνει τα σημάδια του.
Κι εμείς θα τα φέρουμε περήφανα.

 

 

 

Κλείτος Κύρου ~ Οι Eνέδρες

Όσο κι αν προσπαθείς δε θα μπορέσεις
Να εκμηδενίσεις τη μνήμη των πραγμάτων
Να ταπεινώσεις την ανάμνηση εκείνου
Που μες σε φλόγες ανασήκωνε το σώμα σου
Και το απίθωνε λιπόθυμο πέρα απ' την καταχνιά...

Όπου κι αν πας θα σε καταδιώκει
Ο βόγκος του θηρίου που δαμάστηκε
Βαθιά μια δίψα σκοτεινή θα σε παιδεύει
Σαν τότε που το παραπέτασμα εσχίσθη
Και ξαναβρήκε ο άγγελος την πρώτη του λαλιά...

Όσο κι αν πολεμάς δε θα εκπορθήσεις
Τις μυστικές εστίες αντιστάσεως
Δεν ωφελεί να σημαδεύεις χωρίς στόχο
Εκεί που πλάγιαζες με ιαχές θριάμβου
Ενέδρες θα σου στήνουνε κρυμμένες μες στην αντηλιά...

Κλειδάριθμοι - 1963

Άλλαξε τον κόσμο τό´χει ανάγκη ~ Bertolt Brecht

 

 

Xρειάζονται πολλά, τον κόσμο για ν’ αλλάξεις:
Oργή κι επιμονή. Γνώση κι αγανάχτηση.
Γρήγορη απόφαση, στόχαση βαθιά.
Ψυχρή υπομονή, κι ατέλειωτη καρτερία.
Kατανόηση της λεπτομέρειας και κατανόηση του συνόλου.
Mονάχα η πραγματικότητα μπορεί να μας μάθει πώς
την πραγματικότητα ν’ αλλάξουμε.

 

 

Το Τραγούδι Της Νύχτας ~ Friedrich Nietzsche

Τώρα είναι νύχτα, τώρα μιλούν καθαρά όλες οι κελαρύζουσες πηγές

Κι είν’ η ψυχή μου μια κελαρύζουσα πηγή
Τώρα είναι νύχτα, τώρα ξυπνούν τα τραγούδια όλα των ερωτευμένων

Κι είν’ η ψυχή μου τραγούδι ερωτευμένου

Κάτι είναι μέσα μου ανειρήνευτο και ανειρηνικό 

Και θέλει καθαρά να μιλήσει

Μια λαχτάρα για την αγάπη είναι μέσα μου

Και μιλάει τη γλώσσα της ίδιας της αγάπης

Είμαι το φως, αχ και να ήμουνα η νύχτα

Αλλ’ αυτή 'ναι η μοναξιά μου, ότι ολούθε με περιζώνει το φως

Αχ και να ήμουνα ο σκοτεινός και ο νύχτιος

Πόσο θα ζήταγα τότε να θηλάζω τους μαστούς του φωτός

Κι εσάς τις ίδιες θα ζητούσα να ευλογώ

Εσάς μικρές αστέρινες σπίθες και πυγολαμπίδες στα ύψη

Και μακάριος θα ήμουνα με τα φτερωτά σας δώρα

Αλλά ζω καταμεσής στο ίδιο μου το φως

Και τις φλόγες, που ξεσπούν από μέσα μου, ο ίδιος τις καταπίνω πάλι
Δε γνώρισα τη χαρά εκείνου που παίρνει, και συχνά ονειρεύτηκα
Πως είναι πιο μεγάλη ευτυχία να κλέβεις αντί για να παίρνεις

Αυτή 'ναι η φτώχεια μου, ποτέ να μην ησυχάζει το χέρι μου να δίνει

Κι αυτή 'ναι η ζήλια μου, τα μάτια να βλέπω που αναμένουν
Και τις φωτιζόμενες νύχτες της λαχτάρας

Ω δυστυχία αυτών, που δωρίζουν! Ω σκοτεινιά του ήλιου μου!
Ω λαχτάρα για λαχτάρισμα! Ω άγρια πείνα μέσα στο χορτασμό!
Αυτοί παίρνουν από μένα, αγγίζω όμως την ψυχή τους;

Μια λαγκάδα ανάμεσα στο παίρνω και στο δίνω

Όμως κι η πιο μικρούτσικη λαγκάδα χρειάζεται να κλείσει

Μέσα στην ομορφιά μου μια πείνα αναβλασταίνει 

Να πονέσω θα 'θελα κείνους, που φωτίζω

Να ληστέψω θα 'θελα τους ευεργετημένους μου

Μια τέτοια πείνα με κατέχει μοχθηρή

Το χέρι πίσω να τραβήξω, όταν εσείς απλώνετε το χέρι

Όμοιος με το πιδάκισμα νερού, που σα γκρεμίζεται, διστάζει

Μια τέτοια πείνα με κατέχει μοχθηρή

Τέτοιον ο πλούτος μου λογιάζει γδικιωμό 

Από τη μοναξιά μου τέτοια πηγάζει επιβουλή
Η χαρά μου να δίνω πεθαίνει μέσ’ στο δόσιμο

Κι η αρετή μου απόκαμε μέσ’ στο δικό σας πλήρωμα

Ο που χαρίζει πάντα του, τρέχει τον κίνδυνο να χάσει τη ντροπή του

Ο που μοιράζει πάντα του, κάλους στο τέλος βγάζει στην καρδιά του

Και στο χέρι του από το πολύ του μοίρασμα

Δεν τρέχουν πια τα μάτια του από ντροπή για κείνους, που ζητάνε 

Και σκλήρυνε το χέρι μου για τα κατάγιομα τα χέρια

Που τρέμοντας παρακαλούν

Τι γίνανε τα κλάηματα στα μάτια μου, το χνούδι της καρδιάς μου;
Ω ερημιά όλων εκείνων, που χαρίζουν!

Ω σιγαλιά όλων εκείνων, που φωτίζουν!

 Ήλιοι πολλοί κυκλογυρνούν στα έρημα διαστήματα
Και στον καθένα σκοτεινό μιλάνε με το φως τους

Ενώ σε μένανε σιωπούν

Ω ήλιοι, αυτή ‘ναι η έχθρα του φωτός ενάντια σε 'κείνον, που φωτίζει 

Αδυσώπητο να τρέχει 'κείνο τις τροχιές του
Αδιάφορος για τη βαθιά καρδιά εκείνου που φωτίζει

Και κρύος για τους άλλους ήλιους, έτσι γυρίζει ο κάθε ήλιος

Όμοιοι με θύελλα τρέχουνε οι ήλιοι την τροχιά τους

Κι ακολουθούν αλύπητοι τη θέλησή τους, που είν’ η παγωνιά τους.

Ω εσείς είσαστ’ αυτό, εσείς οι σκοτεινοί κι οι νύχτιοι

Που παίρνετε τη ζεστασιά, απ’ ό,τι σας φωτίζει!

Ω εσείς πίνετε πρώτα τη δροσιά

Και το γάλα από τους μαστούς του φωτός

Αχ, πάγος τριγύρα μου, και καίγεται το χέρι μου μέσα στην παγωνιά!

Αχ, η δίψα μου μέσα μου, που λαχταρά τη δίψα σας
Τώρα είναι νύχτα, κι ο πόθος μου πηγή

Που μέσαθέ μου αναβρύζει 

Και ζητά να μιλήσει

Τώρα είναι νύχτα, τώρα μιλούν καθαρά όλες οι κελαρύζουσες πηγές

Κι είν’ η ψυχή μου μια κελαρύζουσα πηγή
Τώρα είναι νύχτα, τώρα ξυπνούν τα τραγούδια όλων των ερωτευμένων

Κι είν’ η ψυχή μου τραγούδι ερωτευμένου...

Χάος ή η δική μου αυτονομία;

Χάος! Ως εξεγερμένος που βαρέθηκα την τάξη που μου επιβάλλεται, ως άτομο που θέλω να επιδιώξω τη δημιουργία της ζωής μου με τους δικούς μου όρους, μπορώ να βρω μια συγκεκριμένη ποιητική ομορφιά σε αυτήν τη λέξη. Δείχνει ν' ανοίγει το πεδίο προς το παιχνίδι και την εξερεύνηση.

Όταν όμως το σκέφτομαι περαιτέρω τη χρήση της λέξης αυτής από άλλους εξεγερμένους, βλέπω ένα μείζον πρόβλημα. Κάθε άνθρωπος που ανατράφηκε μέσα σε αυτήν την κοινωνία, έχει μάθει να πιστεύει ότι η εξουσία είναι κάτι αυθύπαρκτο, πέρα από εμένα κι εσένα. Συχνά, οι εξεγερμένοι αυτοί που επικαλούνται το χάος, δείχνουν να επικαλούνται απλά μια εξωτερική δύναμη, η οποία υποτίθεται ότι “είναι στο πλευρό μας”. Αυτό θυμίζει κάτι από προσευχή, κάτι θρησκευτικό. Κάθε δύναμη που βρίσκεται έξω από ‘μένα, είναι για εμένα εχθρός. Δεν έχω καμία εμπιστοσύνη στο χάος ως κάτι τέτοιο. Η παρούσα κυρίαρχη τάξη πραγμάτων αναπτύχθηκε μέσα από το χάος και βεβαίως συνεχίζει να τροφοδοτείται από αυτό. Οι τρόποι με τους οποίους το κράτος και το καπιταλιστικό σύστημα χρησιμοποιούν τις καταστροφές για να εξαπλώσουν την εξουσία και τα κέρδη τους, το καθιστούν ξεκάθαρο. Το χάος επομένως δεν εγγυάται τίποτα από μόνο του. Στο βαθμό που εμπιστεύομαι ο,τιδήποτε, εμπιστεύομαι και τη συνειδητή, αποτέλεσμα θέλησης, προταγματική δημιουργικότητα των ατόμων που μισούν την κυριαρχία, και την ικανότητα των ατόμων αυτών να υφαίνουν από κοινού τα πλάνα τους για δημιουργική καταστροφή. Ακόμα όμως και η λέξη “εμπιστοσύνη” είναι υπό αμφιβήτηση. Για την ακρίβεια, αυτά είναι τα πράγματα για τα οποία θα στοιχηματίσω τη ζωή μου , αφού αυτά είναι που εκφράζουν την δημιουργική μου επιθυμία. Απορρίπτω την πνευματική παθητικότητα που αποζητά μια εξωτερική δύναμη στην οποία να πιστέψει, είτε η δύναμη αυτή είναι το χάος, μια επερχόμενη συντριβή, ο υποτιθέμενος ορθολογισμός της ιστορίας που εγγυάται ποιό θα είναι το τέλος, ή μια ντε φάκτο επαναστατική τάξη. Η λογική της πίστης σε μια τέτοια άποψη είναι μια λογική παθητικότητας. Κι αυτό είναι που βοηθάει στην αναπαραγωγή της παρούσας κατάστασης. Μόνο εξασκώντας την ίδια μου την αυτονομία, δρώντας διαρκώς για να πάρω πίσω τη ζωή μου και να την επαναδημιουργήσω για τον εαυτό μου ενάντια στην τάξη του πολιτισμού, και ενωνόμενος ελεύθερα με άλλους για τον ίδιο σκοπό, θα έχω τότε κάποια πιθανότητα να αποκτήσω το σθένος για τη δημιουργία μιας ορμητικής δύναμης που θα πορευτεί κόντρα σε αυτό που τώρα κυριαρχεί στον πλανήτη, γιατί η δημιουργία ενός αντίθετου πόλου απαιτεί συνειδητή, με θέληση και διαρκή δραστηριότητα σε κάθε σφαίρα της ζωής..

Από το αμερικανικό περιοδικό «Sovereign Self», τεύχος 3, Νοέμβρης 2011

Αναδημοσίευση από το  http://a-politiko.espivblogs.net/