Η απολογία ενός κυνικού ~ Ρένος Αποστολίδης

Το τι είσαι ή τι δεν είσαι είναι και μένει πάντα ολότελα άσχετο με το τι θα υποχρεωθείς να πεις ή να πράξεις.
Με καμιάς λογής υποχώρηση στη βία δεν αλλάζει ποτέ αυτό που 'σαι αν εσύ έχεις την επίγνωση και ξέρεις πόσο αδύναμο είναι το πρόσωπο κατέναντι των όπλων.
Εκτός αν μέσα σου έχει οργανωθεί το σύμπλεγμα εκείνο της συνέπειας.
Και σ' αυτό βασίζονται οι άλλοι, στο να' χει μέσα σου οργανωθεί το καθαρά ψυχωτικό αυτό σ΄τμπλεγμα οπότε με την ελάχιστη υποχώρησή σου στο βάσανο ή στη βία ή στην απειλή του θανάτου όλο το πυρινωμένο πάνω στη συνέπεια Εγώ σου συντρίβεται, καταλύεται, καταργείται.
Ε λοιπόν, όχι.
Το σκευώρημα, κύριοι, είναι πολύ φτηνό, πολύ άτχνο.
Θρυμματίζεται, να.
Στηρίξετέ μου όσες κάννες θέλετε στους κροτάφους, αφού το πρόβλημα το καταντήσατε εκεί.
Εγώ τη χάρη δε θα σας την κάνω να πεθάνω σας ήρωας, πολύ φτηνά απαλλάσσοντάς σας έτσι από την παρουσία μου.

Δίχως ίχνος μεταμέλειας ~ Pino Cacucci

 Λιόν, 1907
 

" Το ανθρώπινο είδος πραγματοποιεί θυσίες για συγκεκριμένες κεντρικές ιδέες, ανάμεσά τους η αλήθεια, η δικαιοσύνη, τι καθήκον. Αυτά θεωρεί ως ιδεώδη. Αυτές οι ιδεοληψίες θα πρέπει να καταστραφούν. Η υπόθεσή μου δεν είναι οικουμενική, αν και είναι μοναδική, έτσι όπως είναι μοναδικό το κάθε άτομο. Οφείλουμε να μείνουμε πιστοί στην αλήθεια του μοναδικού και να απορρίψουμε ως ψευδές οτιδήποτε δεν είναι έτσι όπως πρέπει δικό μου. Τόσο η κοινωνία όσο και το κράτος, στα οποία έχετε επενδύσει τη δύναμή σας και τα οποία σας εκμεταλλεύονται είναι ψευδή. "

Ο Ζιλ υπογράμμισε αυτή την παράγραφο και έκλεισε το βιβλίο "Ο Μοναδικός και το Δικό του" του Μαξ Στίρνερ, του φιλόσοφου και θεωρητικού του ατομικιστικού αναρχισμού. Το τσακισμένο εξώφυλλο ήταν λεκιασμένο από τα γράσα και τον ιδρώτα στα χέρια του, μια και είχε αρχίσει να δουλεύει πάλι με μηχανές στο εργοστάσιο της Berliet. Η φλόγα του κεριού τρεμόπαιξε καθώς κόντευε να καεί όλο. Είχε ίσως άλλα δέκα λεπτά φωτός μέχρι το φιτίλι να φτάσει στο τέρμα του. Άνοιξε ξανά το βιβλίο και αναζήτησε το απόσπασμα που είχε διαβάσει τουλάχιστον άλλες δέκα φορές, σημειώνοντας βιαστικά ένα θαυμαστικό στο περιθώριο.

" Η επανάσταση και η εξέγερση δεν θα πρέπει να θεωρούνται ως συνώνυμα. Το πρώτο αποτελεί μια ανατροπή του status ego, της καθεστηκυίας τάξης, και ως εκ τούτου είναι ένα πολιτικό και κοινωνικό φαινόμενο. Το δεύτερο, αν και αναπόδραστη συνέπειά του είναι ένας μετασχηματισμός της υφιστάμενης τάξης πραγμάτων, πηγάζει όχι απ' αυτή την τάξη πραγμάτων αλλά μάλλον από την ατομική δυσφορία των ανθρώπων. Δεν είναι μια ένοπλη εξέγερση αλλά το ξεχείλισμα ατόμων, μια παρότρυνση για ξεσηκωμό, αδιαφορώντας για τις συνέπειες που αυτό μπορεί να επιφέρει. Η επανάσταση έχει καθορισμένα τα οράματά της για μια νέα οργάνωση. Η εξέγερση, από την άλλη, μας εξωθεί στο να απορρίψουμε το να είμαστε πλέον οργανωμένοι και δεν θέτει προσδοκίες σε θεσμούς. Η επανάσταση μας προστάζει να δημιουργήσουμε νέους θεσμούς, η εξέγερση να ξεσηκωθούμε και να εξυψωθούμε. "

"Εξέγερση" μουρμούρισε ο Ζίλ. Εξέγερση, όχι επανάσταση. Κάθε προσπάθεια να αντικατασταθεί μια αντιδραστική κυβέρνηση από μια επαναστατική, σκέφτηκε, σίγουρα θα άφηνε στη θέση τους τους καταπιεστές, αν όχι ως τέτοιους, σίγουρα όμως ως μεθοδολογία της καταπίεση. Το κράτος μπορεί να μεταβάλει τους στόχους του, όχι όμως τα μέσα του. Ο Στίρνερ το είχε αντιληφθεί αυτό. Και ο Νίτσε είχε χαρακτηρίσει τον Στίρνερ ως το πιο γόνιμο μυαλό της εποχής του. Ο Ζιλ χαμογέλασε και κούνησε το κεφάλι του ενώ τα χείλη του έκαναν μια πικρή γκριμάτσα. Το πιο γόνιμο μυαλό, σίγουρα, πέθανε στη φτώχεια και στη μοναξιά, ξεχασμένος απ' όλους, περιφρονημένος και γελοιοποιημένος από τους σοσιαλιστές, αφημένος στην πείνα που ήταν η συντροφιά του για μεγάλο μέρος της ζωής του. Ο Στίρνερ δεν είχε καταφέρει τίποτα. Τίποτα περισσότερο από τον Λεόν Λοτιέ, τον παριζιάνο τσαγκάρη που είχε καρφώσει το μαχαίρι στην κοιλιά του πρώτου αστού που βρήκε μπροστά του, στην πιο πτωματώδη νεκρική μάσκα που έπεσαν τα μάτια του, και αποδείχτηκε ότι ήταν ένας σέρβος υπουργός, ο μεσιέ Γκεόργκεβιτς.

Το κερί του τελείωσε και ο Ζιλ άναψε ένα σπίρτο ψάχνοντας για τα τσιγάρα του. Του είχε μείνει μονάχα ένα. Η πρώτη ρουφηξιά πυροδότησε τον βήχα του και ένιωσε μια γλυκιά ελαφρά ζάλη. Ο Γκαετάνο Μπρέσι ήρθε στο μυαλό του και αναρωτήθηκε τι θα μπορούσε να κάνει έναν άνθρωπο να προσφέρει τη ζωή του προκειμένου να θέσει ένα παράδειγμα δράσης. Τρεις σφαίρες καρφώθηκαν στο στήθος ένα βασιλιά που ήταν τόσο καλός τύπος ώστε να παρασημοφορήσει τον στρατηγό Μπεκάρις που είχε στρέψει τα κανόνια του κατά διαδηλωτών. Όταν ο Μπρέσι άδειασε το πιστόλι στον βασιλιά Ουμπέρτο, ο Ζίλ είχε διαβάσει όλες τις λεπτομέρειες στον τύπο. Ένα χρόνο αργότερα ο Μπρέσι είχε ξυλοκοπηθεί μέχρι θανάτου στην απομόνωση. "Αυτοκτονία", ήταν το επίσημο πόρισμα. Τι άλλο θα μπορούσε όμως κανείς να περιμένει; Στην ουσία, βρισκόταν σε αποστολή αυτοκτονίας ήδη από την αρχή. Όσο για τους βασιλιάδες, πάντα έχουν παιδιά για να μεταβιβαστεί το σκήπτρο τους και έλεγχο του πυροβολικού για να εκπαιδεύεται πάνω στο πλήθος. Ούτε μια πραγματική αλλαγή δεν συνέβη στην Ιταλία, κατέληξε ο Ζιλ. Όταν όμως πήγαινες ως τη ρίζα των πραγμάτων, υπήρχε πραγματικά κάποιος τρόπος για να αλλάξουν τα πράγματα; Είχαν τουλάχιστον πετύχει κάτι οι φονικές βόμβες των Ραβασόλ και Εμίλ Ανρί; Αν και ο Ζιλ θεωρούσε τον πρώτο ως ημίτρελο, ο Ανρί είχε γράψει υπέροχα κείμενα και οι γονείς του είχαν πολεμήσει στην παρισινή Κομμούνα. Είχε φτάσει στο άκρο του να προμηθευτεί τρία κιλά χλωρικό ποτάσιο και είκοσι μασούρια δυναμίτη, μόνο αφού κατέληξε ότι ο γραπτός και προφορικός λόγος δεν χρησιμεύουν σε τίποτα ενάντια την κρατική καταπίεση. Ο Ραβασόλ, ο Ανρί και τόσοι άλλοι αναρχικοί είχαν πληρώσει στη γκιλοτίνα το τίμημα για τις πράξεις τους που θέλησαν να αποτελέσουν παράδειγμα.
Και το αναρχικό κίνημα βγήκε βαριά χτυπημένο από αυτές τις εκρήξεις. Ο Ερρίκο Μαλατέστα, που απολάμβανε απεριόριστου σεβασμού μεταξύ των αναρχικών της Ευρώπης, αναγκάστηκε να καταδικάσει δημόσια αυτές τις τυφλές μεθόδους. Ο Ζιλ διάβαζε και εκτιμούσε τα κείμενα του Μαλατέστα, όμως οι θεωρίες του απαιτούσαν τις υπομονετικές προσπάθειες δυο, τριών, δέκα γενεών. Ίσως κάποια μέρα... - ποιος θα μπορούσε να πει; - ο κόσμος να αποκτούσε μια νέα συνείδηση, ένα όραμα ισότητας, ένα τόσο μακρινά άγνωστο πνεύμα αδελφοσύνης.

Στο μεταξύ,η ζωή συνεχιζόταν και ο Ζιλ είχε αναλώσει μεγάλο μέρος της δίχως συγκεκριμένο σκοπό. Ποτέ δεν είχε σκύψει το κεφάλι, τι είχε πράξει όμως για το οποίο να νιώθει περηφάνια;
Δράση. Η δράση ήταν το μόνο πράγμα που του έμενε. Όμως η δράση δίχως το αίσθημα της θυσίας, δίχως να προσφέρει τον λαιμό του στα μαντρόσκυλα. Να χτυπήσει τους καταπιεστές, που τόσο αγαπούσαν τη γκιλοτίνα και τη σαμπάνια, σε αυτό που αγαπούσαν περισσότερο: τα πορτοφόλια τους. Όχι για να γεμίσει τη δική του τσέπη, αλλά για να τους ξεπληρώσει στο ελάχιστο για τον τρόμο που έσπερναν, όντας απόλυτα βέβαιοι ότι κανείς δεν τους ακουμπά. Και όχι με βόμβες αλλά στην κάνη του πιστολιού του, αποσπώντας τους ένα κομμάτι όλων όσων απέκρυβαν από τα εκατομμύρια των απελπισμένων.

"Ή ίσως μονάχα για τη γεύση της εκδίκησης" συλλογίστηκε μισοκοιμισμένος, μην αποζητώντας δικαιολογίες σε ανέφικτες επαναστάσεις ή σε φωτισμένες κοινωνίες ενός μακρινού μέλλοντος. Σαν μια τελευταία σκέψη μέσα στο κεφάλι του, ο Ζίλ καταράστηκε το φως της ημέρας που θα τον ανάγκαζε να βαδίσει ξανά στις πύλες του εργοστασίου, αντιμέτωπος με την προοπτική δώδεκα ωρών σκόνης, γράσου, ιδρώτα, υποβιβασμού...

Δίχως ίχνος μεταμέλειας ~ Pino Cacucci

Μια μυθιστορία για τον Ζιλ Μπονό

Εκδόσεις Δαίμων του Τυπογραφείου

Pablo Neruda ~ Το Γέλιο Σου

 

Πάρε μου το ψωμί, αν θέλεις
Πάρε μου τον αέρα, όμως
Μη μου παίρνεις το γέλιο σου...

Μη μου παίρνεις το ρόδο
Την αιχμή της λόγχης σου
Το νερό που αίφνης
Στη χαρά σου αναβλύζει
Το ξαφνικό το κύμα
Το αργυρό που σε γεννά...

Ο αγώνας μου σκληρός και επιστρέφω
Κάποιες φορές με μάτια
Κουρασμένα απ' το να βλέπω
Τη Γη που δεν αλλάζει
Αλλά σαν μπω στο γέλιο σου
Ανεβαίνει ως τα ουράνια να με βρει
Και μου ανοίγει όλες
Τις πόρτες της ζωής...

Αγάπη μου, την πιο σκοτεινή
Την ώρα δείξε την αιχμή
Του γέλιου σου, κι αν αίφνης
Δεις το αίμα μου να βάφει
Τις πέτρες του δρόμου
Γέλα, γιατί το γέλιο σου
Θα είναι για τα χέρια μου
Σαν δροσερό σπαθί...

Δίπλα στη θάλασσα του φθινοπώρου
Πρέπει το γέλιο σου να υψώσει
Τον αφρισμένο καταρράχτη του
Και με την Άνοιξη, αγάπη
Το γέλιο σου το θέλω σαν
Το λουλούδι που περίμενα
Τον κυανό ανθό, το ρόδο
Της εύηχης πατρίδας μου...

Γέλα με τη νύχτα
Με τη μέρα ή με το φεγγάρι
Γέλα με τους στριφογυριστούς
Δρόμους του νησιού
Γέλα μ' αυτό το αδέξιο
Αγόρι που σε αγαπάει
Όμως όταν εγώ ανοίγω
Τα μάτια και τα κλείνω
Όταν τα βήματα μου φεύγουν
Κι όταν γυρνούν
Να μου αρνηθείς ψωμί, αέρα
Φως και Άνοιξη
Αλλά το γέλιο σου ποτέ
Γιατί θα πέθαινα...

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης ~ Περιμένοντας τους Βαρβάρους

 

Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.

Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία;
Τι κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.
 

Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί τον αρχηγό τους.

Μάλιστα ετοίμασε για να τον δώσει μια περγαμηνή.

Εκεί τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.

Γιατί οι δυο μας ύπατοι κ’ οι πραίτορες εβγήκαν
σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·
γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
και δαχτυλίδια με λαμπρά, γυαλιστερά σμαράγδια·
γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
μ’ ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλιγμένα;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
και τέτοια πράγματα θαμπώνουν τους βαρβάρους.

Γιατί κ’ οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·
κι αυτοί βαρυούντ’ ευφράδειες και δημηγορίες.
 

Γιατί ν’ αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
κ’ η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που εγίναν).
Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ’ η πλατέες,
κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;
Γιατί ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα,
και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.

E.O. Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς: Ένα Αντάρτικο Σινιάλο

Ντοκιμαντέρ: Ένα Αντάρτικο Σινιάλο

Ένα χρονικό της δράσης της Αναρχικής Επαναστατικής Οργάνωσης Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς, έτσι όπως καταγράφεται μέσα από το λόγο της αλλά και όπως το παρουσίασαν τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης.

Το βίντεο " Ένα Αντάρτικο Σινιάλο " έγινε πρώτη προβολή την πρώτη μέρα του διημέρου (15/16 Απριλη 2011) στο Πολυτεχνείο της Θεσσαλονίκης, που πραγματοποίησε η "Συνέλευση Αναρχικών για την ανατρεπτική δράση".

Ολοκληρώθηκε στη μορφή που είναι τώρα κάποιους μήνες μετά και έγινε προβολή στο Αναρχικό Στέκι Ναδίρ στις 8 Δεκέμβρη 2011.

 
E.O. Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς: Ένα Αντάρτικο Σινιάλο

Charles Bukowski ~ Ώστε Θες να Γίνεις Συγγραφέας;

Αν δεν βγαίνει από μέσα σου ορμητικά
σε πείσμα όλων, μην το κάνεις.
Αν δε βγει απρόσκλητο
από την καρδιά κι απ’ το μυαλό σου κι απ’ το στόμα
κι απ’ τα σωθικά σου,  μην το κάνεις.

Αν κάθεσαι με τις ώρες
και κοιτάς την οθόνη του υπολογιστή σου
ή σκύβεις σαν καμπούρης πάνω από τη γραφομηχανή σου
ψάχνοντας βασανιστικά τις λέξεις, μην το κάνεις.

Μην το κάνεις για τα λεφτά
Ή για τη δόξα,
Ας’ το καλύτερα.

Αν το κάνεις γιατί νομίζεις πως θα σου φέρει
γυναίκες ή άντρες στο κρεβάτι σου, μην το κάνεις.

Αν κάθεσαι εκεί πέρα και
γράφεις ξανά και ξανά τα ίδια και τα ίδια, μην το κάνεις.

Αν ζορίζεσαι όταν σκέφτεσαι να το κάνεις,
τότε μην κάνεις.

Αν προσπαθείς να γράψεις όπως άλλος,
ξέχνα το.
Ας το καλύτερα.

Αν περιμένεις να βγει μουγκρίζοντας από μέσα σου,
τότε περίμενε υπομονετικά.
Κι αν δεν βγει με βαθύ βρυχηθμό,
κάνε κάτι άλλο.

Αν πρέπει πρώτα να το διαβάσεις στη γυναίκα σου
ή στην γκόμενά σου ή στον γκόμενό σου
ή στους γονείς σου ή σε οποιονδήποτε άλλον,
δεν είσαι έτοιμος να γίνεις συγγραφέας.

Μην γίνεις σαν τόσους και τόσους γραφιάδες,
μην γίνεις σαν κι αυτούς τους μύριους
που αυτοαποκαλούνται συγγραφείς,
μην γίνεις κουτός και πληκτικός
και ξιπασμένος,
μην αφήνεις την αυταρέσκεια να σε κατασπαράξει.

Οι βιβλιοθήκες του κόσμου έχουν
πνιγεί στο χασμουρητό με το σινάφι σου.

Μην προστεθείς κι εσύ σ’ αυτούς.
Μην το κάνεις.
Αν δεν εκτοξεύεται απ’ την ψυχή σου σαν πύραυλος,
Ας το καλύτερα.

Καν’ το μονάχα αν νιώσεις ότι το να μην το κάνεις
Θα σε οδηγήσει στην τρέλα,
στην αυτοκτονία ή στο φόνο.
Αλλιώς, μην το κάνεις.
Αν δεν νιώσεις ότι ο ήλιος μέσα σου
σου καίει τα σπλάχνα, μην το κάνεις.

Όταν έρθει στ’ αλήθεια η ώρα,
κι αν έχεις το χάρισμα,
θα συμβεί
από μόνο του
και θα συνεχίσει να συμβαίνει
ώσπου να πεθάνεις ή ώσπου να πεθάνει εκείνο.

Άλλος τρόπος δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει.
Ποτέ δεν υπήρξε.

Ο θάνατος θα 'ρθει ~ Cesare Pavese

Ο θάνατος θα ρθει
Με μάτια θλιμμένα
Και θα ναι όμοιος σου
Θα μου πει καλημέρα
Ή καλησπέρα κατά περίπτωση


Θα κάθομαι στο παράθυρο
Αν και θα ξέρω πως θα ρθει
Θα κάθομαι στο παράθυρο
Δε θα σε θυμάμαι
Καν δε θα σαι σε κάποια γωνιά
Του νου


Θα σκέφτομαι μάλλον
Όπως πολύ το συνηθίζω τελευταία
Θα σκέφτομαι
Στίχους
Ή
το τέλος μισοτελειωμένων ιστοριών
Ξέρεις δεν τις έχω αγγίξει από τότε
Σχεδόν τις φοβάμαι
Και μένουν ημιτελείς
Μα κάπως εγώ τις νοιώθω ολοκληρωμένες
Γιατί έχω χαθεί από μένα και δε με ψάχνω
Όμως για το τυπικό του πράγματος το αναφέρω
Σαν οφειλή σε παλιόν καιρό


Θα έρθει κάποτε
Ίσως με διαγράψει ήσυχα
Μπορεί πάλι όχι
Μα είμαι σίγουρη
Πως ενώ δε θα σε θυμάμαι
Θα πω τ’ όνομά σου
Γιατί ο θάνατος θα χει τη μορφή σου

Είμαι εναντίον ~ Ντίνος Χριστιανόπουλος

Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης, απ΄ όπου και αν προέρχεται.
Δεν υπάρχει πιο χυδαία φιλοδοξία, απ’ το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε. Αυτό το απαίσιο «υπείροχον έμμεναι άλλων», που μας άφησαν οι αρχαίοι.

Είμαι εναντίον των βραβείων, γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου.
Βραβεύω σημαίνει αναγνωρίζω την αξία κάποιου κατώτερου μου -και κάποτε θα πρέπει να απαλλαγούμε από την συγκατάβαση των μεγάλων. Παίρνω βραβείο σημαίνει παραδέχομαι πνευματικά αφεντικά -και κάποτε θα πρέπει να διώξουμε τα αφεντικά από τη ζωή μας.

Είμαι εναντίον των χρηματικών επιχορηγήσεων.
Σιχαίνομαι τους φτωχοπρόδρομους που απλώνουν το χέρι τους για παραδάκι. Οι χορηγίες μεγαλώνουν την μανία μας για διακρίσεις και τη δίψα μας για λεφτά· ξεπουλάνε την ατομική ανεξαρτησία μας.

Είμαι εναντίον των λογοτεχνικών συντάξεων.
Προτιμώ να πεθάνω στην ψάθα, παρά να αρμέγω το υπουργείο -κι ας με άρμεξε το κράτος μια ολόκληρη ζωή. Γιατί να με ταΐζει το Δημόσιο επειδή έγραψα μερικά ποιήματα; Και γιατί να αφήσω το Κράτος να χωθεί ακόμη περισσότερο στη ζωή μου;

Είμαι εναντίον των σχέσεων με το κράτος και βρίσκομαι σε διαρκή αντιδικία μαζί του.
Ποτέ μου δεν πάτησα σε υπουργείο και το καυχιέμαι. Η μόνη μου εξάρτηση από το κράτος είναι η εφορεία, που με γδέρνει.

Είμαι εναντίον των εφημερίδων.
Χαντακώνουν αξίες, ανεβάζουν μηδαμινότητες, προβάλλουν ημετέρους, αποσιωπούν τους απροσκύνητους. Όλα τα μαγειρεύουν, όπως αυτές θέλουν. Δεξιές, αριστερές, κεντρώες -όλες το ίδιο σκατό.

Είμαι εναντίον των κλικών.
Προωθούν τους δικούς τους· τους άλλους, όλους τους θάβουν. Όποιοι δεν τους παραδέχονται, καρατομούνται. Κυριαρχούν οι γλύφτηδες και οι τζουτζέδες. Δεν έχω καμμιά αμφιβολία πως το μέλλον ανήκει στα σκουπίδια.

Είμαι εναντίον των κουλτουριάρηδων.
Όλα τ’ αμφισβήτησαν, εκτός από τις τρίχες τους. Τους έχω μάθει για καλά. χαλνούν τον κόσμο με την κριτική τους. Όλους τους βγάζουν σκάρτους και πουλημένους. Και μόλις πάρουν το πτυχίο, αμέσως διορίζονται στα υπουργεία· από παντού βυζαίνουν και ο ιδεαλισμός τους ξεφουσκώνει μέσ’ στα βολέματα του κατεστημένου.

Είμαι εναντίον κάθε ιδεολογίας, σε οποιαδήποτε απόχρωση και αν μας την πασέρνουν.
Όσο πιο γοητευτικές και προοδευτικές είναι οι ιδέες, τόσο πιο τιποτένια ανθρωπάκια μπορεί να κρύβονται από πίσω τους. Όσο πιο όμορφα τα λόγια τους, τόσο πιο ύποπτα τα έργα τους. Όσο πιο υψηλοί οι στόχοι, τόσο πιο άνοστοι οι στίχοι.

Είμαι, προπάντων, εναντίον κάθε ατομικής φιλοδοξίας.
Που καθημερινά μας οδηγεί σε μικρούς και μεγάλους συμβιβασμούς. Αν σήμερα κυριαρχούν παραγοντίσκοι και τσανάκια, δεν φταίει μόνο το κωλοχανείο· φταίνε και οι δικές μας παραχωρήσεις και αδυναμίες. Αν πιάστηκε η μέση του οδοκαθαριστή, φταίμε και εμείς που πετάμε το τσιγάρο μας στον δρόμο. Κι αν η λογοτεχνία μας κατάντησε σκάρτη, μήπως δεν φταίει και η δική μας σκαρταδούρα;…

Μόνος ~ Edgar Allan Poe

Από την πρώτη μου στιγμή, εγώ δεν ήμουν σαν παιδί

Όπως οι άλλοι · δεν έβλεπα
Όπως οι άλλοι · δεν έβγαιναν
Τα πάθη μου από πηγή συνηθισμένη.
Από τέτοια κοινή πηγή εγώ τη θλίψη δεν αντλούσα
Ούτε και την καρδιά μου να ξυπνώ
Στον τόνο της χαράς μπορούσα.
Κι ό,τι αγαπούσα, μόνος το αγαπούσα.
Τότε -παιδί ακόμα- στην αυγή
Μιάς όλο θύελλες ζωής -ξεπήδησε
Απ” τα βάθη του καλού και του κακού
Ένα μυστήριο που και σήμερα δεσμώτη με κρατά
Από τον χείμαρρο ή από την κρήνη
Απ’του βουνού τον κόκκινο γκρεμό
Από τον ήλιο που ολόγυρά μου έκανε δίνη
Στη φθινοπωρινή του χρυσαφένια ανταύγεια
Από την αστραπή στον ουρανό
Καθώς πετώντας με προσπέρασε-
Από την καταιγίδα και τον κεραυνό
Κι από το σύννεφο που πήρε μια μορφή
(“Οταν γαλάζιοι ήταν κατά τ’άλλα οι Ουρανοί)
Στα μάτια μου δαιμονική.