Από όλα όσα έχουν γραφτεί, αγαπώ μόνο αυτό που γράφει κανείς με το αίμα του ~ F. W. Nietzsche
Κυριακή 6 Απριλίου 2014
Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι ~ Έγκλημα και Τιμωρία
Μ’ αρέσει ν’ ακούω να λένε ψέματα.
Το ψέμα είναι το μόνο προνόμιο των ανθρώπων απέναντι στους άλλους οργανισμούς.
Αν δεν πεις ψέματα ποτέ δεν θα φτάσεις στην αλήθεια.
Αν είμαι άνθρωπος είναι γιατί λέω ψέματα.
Σε καμιά αλήθεια δεν έφτασε ποτέ κανείς προτού πει ψέματα δεκατέσσερις φορές ίσως κ’ εκατόν δεκατέσσερις κι αυτό είναι και τιμητικό θα΄λεγα, όμως εμείς ούτε ψέματα δεν ξέρουμε να πούμε με πρωτοτυπία.
Πεσ’ μου ψέματα, μα με τον δικό σου το προσωπικό τρόπο και τότε εγώ θα σε φιλήσω.
Το να πεις ένα ψέμα δικό σου είναι, μπορώ να ισχυριστώ, προτιμότερο απ’ το να πεις μια κλεμμένη αλήθεια.
Στην πρώτη περίπτωση είσαι άνθρωπος, στη δεύτερη όμως ένας παπαγάλος.
Το ψέμα είναι το μόνο προνόμιο των ανθρώπων απέναντι στους άλλους οργανισμούς.
Αν δεν πεις ψέματα ποτέ δεν θα φτάσεις στην αλήθεια.
Αν είμαι άνθρωπος είναι γιατί λέω ψέματα.
Σε καμιά αλήθεια δεν έφτασε ποτέ κανείς προτού πει ψέματα δεκατέσσερις φορές ίσως κ’ εκατόν δεκατέσσερις κι αυτό είναι και τιμητικό θα΄λεγα, όμως εμείς ούτε ψέματα δεν ξέρουμε να πούμε με πρωτοτυπία.
Πεσ’ μου ψέματα, μα με τον δικό σου το προσωπικό τρόπο και τότε εγώ θα σε φιλήσω.
Το να πεις ένα ψέμα δικό σου είναι, μπορώ να ισχυριστώ, προτιμότερο απ’ το να πεις μια κλεμμένη αλήθεια.
Στην πρώτη περίπτωση είσαι άνθρωπος, στη δεύτερη όμως ένας παπαγάλος.
Απροσδιόριστη Χρονολογία ~ Μανόλης Αναγνωστάκης
Αυτή η μέρα πέρασε χωρίς καμιάν απόχρωση
Τόσο διαφορετική από τις άλλες μέρες
(Ίσως η απαρχή ομοίων ημερών)
Έσβησεν έτσι ανάλαφρα όπως ήρθε
Χωρίς να παιχνιδίσει ο ήλιος στα κλαδιά
Τράβηξε τις κουρτίνες της με διάκρισην η νύχτα.
Μια μέρα τόσο διάφορη απ’ τις άλλες
Χωρίς τα σύμβολα του "πλην" και του "συν" π’ αυλακώνουν τη σκέψη
Χωρίς να βαραίνει καν τη ζυγαριά της μνήμης
Πες σα μια σαπουνόφουσκα που τρυπήσαμε με την καρφίτσα
Σαν τον καπνό τσιγάρου χωρίς άρωμα.
Τόσο διαφορετική από τις άλλες μέρες
(Ίσως η απαρχή ομοίων ημερών)
Έσβησεν έτσι ανάλαφρα όπως ήρθε
Χωρίς να παιχνιδίσει ο ήλιος στα κλαδιά
Τράβηξε τις κουρτίνες της με διάκρισην η νύχτα.
Μια μέρα τόσο διάφορη απ’ τις άλλες
Χωρίς τα σύμβολα του "πλην" και του "συν" π’ αυλακώνουν τη σκέψη
Χωρίς να βαραίνει καν τη ζυγαριά της μνήμης
Πες σα μια σαπουνόφουσκα που τρυπήσαμε με την καρφίτσα
Σαν τον καπνό τσιγάρου χωρίς άρωμα.
Έτσι έπεσε ένα φύλλο από το καλαντάρι
Δίχως τον παραμικρότερο ήχο
(Χάθηκε και δεν ψάξαμε να το βρούμε)
Έμεινε το συρτάρι μας όπως τ’ αφήσαμε.
Ίσως -λες- πως δεν ήτανε καν μια μέρα
Μόνο που σήμερα φωνάζουν αρνητικά οι αριθμοί
Το ρολόι γυρισμένο ένα ακόμη εικοσιτετράωρο
-Λες- πως περάσαμε ασυνείδητα τα μεσάνυχτα
Έναν ολόισιο ασφαλτοστρωμένο δρόμο...
Παρασκευή 4 Απριλίου 2014
Ντμίτρι Πισάρεφ
Σύντροφοι.
Χτυπάτε δεξιά και αριστερά, από τούτο κανένα κακό δε συνέβη, ούτε θα συμβεί.
Μας λένε παράσιτα της κοινωνίας.
Λάθος.
Θέλουμε να είμαστε χρήσιμοι για την κοινωνία.
Απλά επί του παρόντος η άρνηση και η ολοκληρωτική καταστροφή της είναι ό,τι πιο χρήσιμο.
Sigmund Freud
Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν πραγματικά ελευθερία, επειδή η ελευθερία προϋποθέτει ανάληψη ευθύνης.
Και οι περισσότεροι άνθρωποι τρέμουν την ανάληψη ευθύνης.
Και οι περισσότεροι άνθρωποι τρέμουν την ανάληψη ευθύνης.
Jean Jacques Rousseau
Ο σφετεριστής της εξουσίας είναι αφέντης μόνο για όσο διάστημα είναι ισχυρότερος και μόλις γίνει δυνατό να εκδιωχθεί δεν μπορεί να διαμαρτυρηθεί για τη βία.
Η εξέγερση είναι το ίδιο νόμιμη.
Η βία και μόνο τον στήριζε, η βία και μόνο τον ανατρέπει.
Η εξέγερση είναι το ίδιο νόμιμη.
Η βία και μόνο τον στήριζε, η βία και μόνο τον ανατρέπει.
Μαχμούντ Νταρουίς
Σφίξτε μου τα σκοινιά
Απαγορέψτε μου και τα τετράδιο και τα τσιγάρα
Κλείστε το στόμα μου με χώμα
Το τραγούδι είναι το αίμα της καρδιάς
Τ’ αλάτι του ψωμιού
Το νερό του ματιού
Γράφεται με τα νύχια, το λαρύγγι και τα μάτια…
Θα το λέω στο κρατητήριο
Στην τουαλέτα
Και στο στάβλο
Με χειροπέδες, κάτω απ΄το βούρδουλα
Κάτω απ΄τα δεσμά των αλυσίδων
Πουλιά μυριάδες πάνω στης καρδιάς μου τα κλαδιά
Πλάθουνε το μαχόμενο τραγούδι...
Απαγορέψτε μου και τα τετράδιο και τα τσιγάρα
Κλείστε το στόμα μου με χώμα
Το τραγούδι είναι το αίμα της καρδιάς
Τ’ αλάτι του ψωμιού
Το νερό του ματιού
Γράφεται με τα νύχια, το λαρύγγι και τα μάτια…
Θα το λέω στο κρατητήριο
Στην τουαλέτα
Και στο στάβλο
Με χειροπέδες, κάτω απ΄το βούρδουλα
Κάτω απ΄τα δεσμά των αλυσίδων
Πουλιά μυριάδες πάνω στης καρδιάς μου τα κλαδιά
Πλάθουνε το μαχόμενο τραγούδι...
Γιώργος Σεφέρης ~ Τελευταίος σταθμός
... Πάλι τα ίδια και τα ίδια, θα μου πεις, φίλε.
Όμως τη σκέψη του πρόσφυγα, τη σκέψη του αιχμάλωτου
Τη σκέψη
Του ανθρώπου σαν κατάντησε κι αυτός πραμάτεια
Δοκίμασε να την αλλάξεις, δεν μπορείς ...
Όμως τη σκέψη του πρόσφυγα, τη σκέψη του αιχμάλωτου
Τη σκέψη
Του ανθρώπου σαν κατάντησε κι αυτός πραμάτεια
Δοκίμασε να την αλλάξεις, δεν μπορείς ...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)




