Δευτέρα, 16 Δεκεμβρίου 2013

Λένε πως το πιο μεγάλο φως λάμπει στο πιο βαθύ σκοτάδι
Και πολλοί νομίζουν πως αυτό είναι ένα συμπέρασμα
Ένα απόφθεγμα σμιλεμένο από τις συμπληγάδες της ιστορίας
Για εκείνους κι εκείνες που βαδίσανε σε μονοπάτια απάτητα
Κι ανοίξανε δρόμο εκεί που όλα μοιάζαν αδιέξοδα
Μα όλα αυτά είναι κάτι περισσότερο από ένδοξες στιγμές κι αγιογραφίες ηρώων
Κάτι μεγαλύτερο από εικονίσματα και στιγμές αυτοθυσίας
Είναι η μακαριότητα ενός ελέφαντα που παίρνει το δρόμο για το μεγάλο ταξίδι
Είναι τα βαριά βλέφαρα μετά από μια μέρα μόχθου
Είναι η σταθερότητα του χεριού πάνω από ένα ανοιχτό τραύμα
Είναι έργα καθημερινά που δεν ανεβαίνουν σε κανένα θέατρο και δεν εξυμνούνται σε καμιά λογοτεχνική στήλη
Είναι εγώ κι εσύ, είναι εμείς
Είναι λεπτά και δευτερόλεπτα που γεννάνε χρόνια
Είναι δανεικές στιγμές για να βγει η μέρα και κερασμένα ποτά για να περάσει η νύχτα
Είναι εφιάλτες που ξυπνάς κάθιδρος και όνειρα που για να γίνουν πράξη δε φτάνουν χίλια χρόνια
Είναι σημάδια στο πρόσωπο και χάδια στην πλάτη
Είναι βουρκωμένα μάτια και σφιγμένα δόντια
Αυτά είναι και άλλα πολλά
Και κάπως έτσι λιγοστεύουν συμπεράσματα κι αποφθέγματα
Κι ορθώνονται δίκαια ερωτήματα
Γιατί πόσοι θέλουν τον πόνο γι' αδερφό και την οδύνη για μάνα;
Πόσες ακόμη αγαπούν τις μουντές μέρες;
Πόσοι;
Πόσες;

Από το περιοδικό Barricada Antifa

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου