Τρίτη, 8 Οκτωβρίου 2013

Ντάριο Φο ~ Μήνυμα προς αγανακτισμένους πολίτες

Σ’ έναν καπιταλιστή δεν πρέπει ποτέ να λες:
"Αχ, σας παρακαλώ, θα μπορούσατε λιγάκι να μου κάνετε λίγο χώρο ν’ αναπνεύσω κι εγώ;
Θα μπορούσατε να είστε λίγο πιο καλός, με λίγη περισσότερη κατανόηση; Ας συμφωνήσουμε"
Όχι.
Ο μόνος τρόπος για να μιλήσεις μαζί τους είναι να τους στριμώξεις στον καμπινέ, να τους χώσεις το κεφάλι μέσα στη λεκάνη και να τραβήξεις το καζανάκι.
Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο, ίσως με λιγότερο φανταχτερές βιτρίνες, ίσως με λιγότερες λεωφόρους, αλλά με λιγότερες λιμουζίνες, με λιγότερους απατεώνες. Τους πραγματικούς απατεώνες, αυτούς τους μισάνθρωπους με τις χοντρές κοιλιές.
Κι έτσι θα είχαμε δικαιοσύνη.
Έτσι εμείς που βγάζουμε πάντα το φίδι απ' την τρύπα για τους άλλους θα μπορούσαμε επιτέλους να σκεφτούμε και τον εαυτό μας.
Να κτίζουμε σπίτια που να ανήκουν σε μας... Να ζούμε μια ζωή που θα' ναι ολότελα δική μας.
Να ζούμε σαν ολοκληρωμένοι άνθρωποι τέλος πάντων.
Να ζούμε σ' έναν κόσμο όπου η επιθυμία σου να γελάσεις ξεσπάει από μέσα σου, σα γιορτή, η επιθυμία να παίξεις και να γιορτάσεις.
Κι επιτέλους να κάνεις μια δουλειά που να σ' ευχαριστεί.
Σαν κανονικοί άνθρωποι κι όχι σαν ζώα που ζουν και υπάρχουν χωρίς χαρά και φαντασία.
Ένας κόσμος όπου μπορεί κανείς να δει ξανά ότι υπάρχει ακόμα ένας ουρανός.
Τα λουλούδια που ανθίζουν, ότι υπάρχει ακόμα άνοιξη...
Και τα κορίτσια που γελούν και τραγουδούν.
Και όταν μια μέρα πεθάνεις, δε θα πεθάνεις σα γέρος, πεταμένος σα στημένη λεμονόκουπα αλλά σαν άνθρωπος που έζησε ελεύθερος κι ευχαριστημένος μαζί με τους άλλους ανθρώπους...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου